مدیریت مدرسه محور و الزامات و موانع اجرای آن در نظام آموزشی ایران

مدیریت مدرسه محور رویکردی نوآورانه و تحول آفرین در حکمرانی نظام های آموزشی نوین به شمار می رود که کانون اصلی تصمیم گیری، برنامه ریزی، تخصیص منابع و پاسخ گویی را از سطوح متمرکز اداری به سطح عملیاتی واحدهای آموزشی منتقل می سازد. هدف بنیادی این الگو، ارتقای کیفیت یادگیری، بهینه سازی بهره وری تربیتی و افزایش انعطاف پذیری سازمانی از طریق مشارکت چندجانبه مدیران، معلمان، اولیا و جامعه محلی است. با وجود تصریح اسناد بالادستی در ایران بر کاهش تمرکز، تحقق عینی این شیوه با چالش های بنیادین روبه رو است. این مقاله مروری به تبیین دقیق ابعاد نظری، بسترهای ساختاری، الزامات نهادی و مهم ترین موانع فراروی استقرار مدیریت مدرسه محور در نظام آموزش وپرورش ایران می پردازد. یافته ها نشان می دهد بازتولید بروکراسی تمرکزگرا، ناپایداری استقلال مالی، نارسایی در توسعه شایستگی های رهبری آموزشی و غیبت سازوکارهای اعتبارسنجی مستقل، عمده ترین موانع تحقق آن هستند؛ از این رو استقرار اثربخش این نظام مستلزم بازنگری در ساختار توزیع قدرت، تفویض اختیارات واقعی و استقرار مدل پاسخ گویی متوازن است.کلیدواژگان: مدیریت

کلیدواژه ها:

مدیریت مدرسه محور ، تمرکززدایی آموزشی ، استقلال مدرسه ، رهبری آموزشی ، نظام آموزشی ایران.