مدرسه در گذار از عصر اطلاعات به عصر هوش مصنوعی؛ بازاندیشی در پرورش شایستگی های انسانی

گسترش هوش مصنوعی، مرزهای سنتی آموزش، یادگیری و انتقال دانش را دستخوش تغییر کرده و ضرورت بازنگری در کارکردهای اساسی مدرسه را افزایش داده است. در شرایطی که فناوری می تواند بخش قابل توجهی از فعالیت های مربوط به جست وجو، پردازش و تولید اطلاعات را انجام دهد، ارزش آموزش بیش از گذشته به توانایی هایی وابسته می شود که در تجربه انسانی، ارتباط اجتماعی و تصمیم گیری آگاهانه شکل می گیرند. پژوهش حاضر با هدف بررسی جایگاه شایستگی های انسانی در آموزش معاصر، بر مولفه هایی همچون تفکر انتقادی، خلاقیت، خودآگاهی، همدلی، مسئولیت پذیری، همکاری و قضاوت اخلاقی تمرکز دارد. رویکرد پژوهش توصیفی تحلیلی و مبتنی بر بررسی منابع و مطالعات مرتبط با هوش مصنوعی و آموزش است. بررسی یافته ها نشان می دهد که استفاده از فناوری هوشمند زمانی می تواند به ارتقای کیفیت یادگیری کمک کند که جایگزین تجربه انسانی نشود و در خدمت رشد استقلال فکری، توانایی حل مسئله، روابط اجتماعی و تربیت اخلاقی قرار گیرد. بر این اساس، بازتعریف ماموریت مدرسه مستلزم حرکت از آموزش صرف اطلاعات به سوی پرورش انسان هایی توانمند برای اندیشیدن، انتخاب کردن، همکاری و مسئولیت پذیری است

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، مدرسه ، آموزش وپرورش ، شایستگی های انسانی ، تفکر انتقادی ، خلاقیت ، تربیت اخلاقی ، یادگیری