تاثیر ذکر و یاد خدا بر صفای قلب از منظر قرآن و روایات با رویکرد اخلاقی

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 14

فایل این مقاله در 15 صفحه با فرمت PDF و WORD قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

NHLECONF02_2239

تاریخ نمایه سازی: 18 مهر 1405

چکیده مقاله:

ذکر و یاد خدا یکی از مفاهیم محوری در آموزه های اسلامی است که نقش تعیین کننده ای در تربیت اخلاقی، سلامت روانی و صفای قلب انسان ایفا می کند و قرآن کریم و روایات معصومان (ع) بر اهمیت آن تاکید فراوان داشته اند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر ذکر و یاد خدا بر صفای قلب از منظر قرآن و روایات با رویکرد اخلاقی انجام شد. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی از نوع تحلیل محتوای کیفی بود و برای گردآوری داده ها از منابع معتبر اسلامی شامل قرآن کریم، تفاسیر معتبر، مجموعه های روایی مانند بحارالانوار، اصول کافی، نهج البلاغه و صحیفه سجادیه و همچنین آثار اخلاقی و عرفانی معتبر استفاده شد. یافته ها نشان داد که قرآن کریم در آیات متعددی از جمله «الا بذکر الله تطمئن القلوب» و «فاذکرونی اذکرکم» بر رابطه مستقیم میان ذکر و آرامش و صفای قلب تاکید کرده است و روایات معصومان (ع) نیز ذکر را به عنوان غذای روح، کلید انس با خدا، پاک کننده قلب از زنگار غفلت و نور هدایت معرفی نموده اند. تحلیل محتوایی نشان داد که ذکر و یاد خدا از شش طریق بر صفای قلب اثر می گذارد: پاک سازی قلب از آلودگی های اخلاقی مانند غفلت، غرور و حرص، ایجاد آرامش و اطمینان قلبی و کاهش اضطراب، تقویت حضور قلب و توجه به خدا در همه امور، افزایش محبت و انس با خداوند و رهایی از تعلق به غیر او، تقویت بصیرت و شناخت قلبی و درک حقایق معنوی، و پرورش فضایل اخلاقی مانند تواضع، شکر، صبر و رضا. تحلیل مضامین نشان داد که در قرآن و روایات، قلب به عنوان مرکز ادراک، اراده و عواطف انسان معرفی شده و صفای آن به معنای پاکی از گناه، غفلت و تعلقات دنیوی و آمادگی برای تجلی حق است و ذکر، مهم ترین عامل در تحقق این صفا محسوب می شود. همچنین مشخص شد که ذکر تنها به تسبیح و تحمید لفظی محدود نمی شود، بلکه ذکر حقیقی، حضور دائمی خدا در دل و توجه به او در همه ابعاد زندگی است و بر اساس روایات، ذکر قلبی بر ذکر لسانی برتری دارد و ذکر لسانی بدون حضور قلب، اثری عمیق بر صفای قلب ندارد. یافته ها نشان داد که ذکر و یاد خدا با ایجاد ارتباط مستمر با منبع هستی، به انسان آرامش، امید و معنا می بخشد و او را از اضطراب، پوچی و سرگردانی نجات می دهد. پژوهش حاضر بر ضرورت ترویج فرهنگ ذکر و یاد خدا در زندگی فردی و اجتماعی، آموزش شیوه های صحیح ذکر و توجه به آثار اخلاقی و روان شناختی آن تاکید دارد و بستری برای پژوهش های بین رشته ای در حوزه اخلاق، عرفان و روان شناسی دین فراهم می آورد.

نویسندگان

حسین سمیعی

سطح ۴ حوزه و کارشناسی ارشد دانشگاه معارف قم رشته اخلاق اسلامی