اثربخشی سبک های تدریس مثبت نگر برافزایش تاب آوری تحصیلی و کاهش شکست آموزشی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی سبک های تدریس مثبت نگر بر افزایش تاب آوری تحصیلی و کاهش شکست آموزشی در میان دانش آموزان به مرحله اجرا درآمد. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از حیث روش گردآوری داده ها، در زمره پژوهش های نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه گواه قرار داشت. جامعه آماری پژوهش را کلیه دانش آموزان تشکیل دادند که از میان آن ها نمونه ای به حجم ۵۰ نفر با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه (هر گروه ۲۵ نفر) جای دهی شدند. ابزارهای سنجش پژوهش شامل پرسش نامه تاب آوری تحصیلی ساموئلز و مقیاس شکست آموزشی (درماندگی تحصیلی) بود که روایی و پایایی آن ها مورد تایید قرار گرفت. گروه آزمایش به مدت ۱۰ جلسه تحت برنامه آموزشی مبتنی بر مولفه های تدریس مثبت نگر (تقویت توانمندی های فردی، هیجانات مثبت و تجارب موفقیت) قرار گرفت، درحالی که گروه گواه آموزش های معمول را دریافت کرد. پس از پایان جلسات، پس آزمون برای هر دو گروه اجرا شد و روند مداخله خاتمه یافت. داده های به دست آمده با استفاده از نرم افزار آماری SPSS و به کارگیری مدل تحلیل کوواریانس چندمتغیری (مانکوا) تحلیل شدند. یافته های آماری نشان داد که پس از کنترل اثر پیش آزمون، تفاوت معناداری میان میانگین نمرات گروه ها وجود دارد (۰/۰۵>P). بر این اساس، سبک های تدریس مثبت نگر توانسته اند به طور معناداری تاب آوری تحصیلی فراگیران را در مواجهه با چالش های یادگیری تقویت کنند. هم زمان، کاربست این سبک های نوین آموزشی نقش موثری در کاهش احساس شکست، اضطراب و درماندگی آموزشی دانش آموزان ایفا نمود. در نتیجه، بازسازی الگوهای تدریس به سوی رویکردهای مثبت نگر بستری کارآمد برای پیشگیری از سرخوردگی تحصیلی و ارتقای بهزیستی روان شناختی در مدارس فراهم می سازد.

کلیدواژه ها:

سبک های تدریس مثبت نگر ، تاب آوری تحصیلی ، شکست آموزشی ، روان شناسی مثبت ، بهزیستی تحصیلی