ارزیابی پیامدهای تصمیم گیری مشارکتی مدیران بر بهینه سازی فرایند برنامه ریزی آموزشی و کاهش فرسودگی شغلی

هدف این پژوهش، ارزیابی پیامدهای تصمیم گیری مشارکتی مدیران بر بهینه سازی فرایند برنامه ریزی آموزشی و کاهش فرسودگی شغلی معلمان بود. این مطالعه از نظر هدف، کاربردی و از حیث روش گردآوری داده ها، توصیفی-همبستگی از نوع مدل سازی معادلات ساختاری است. جامعه آماری پژوهش را معلمان مقاطع مختلف تحصیلی تشکیل دادند که بر اساس جدول کرجسی و مورگان، نمونه ای متناسب با روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شد. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه های استاندارد تصمیم گیری مشارکتی، برنامه ریزی آموزشی و پرسشنامه فرسودگی شغلی مسلش بود که روایی و پایایی آن ها با ضرایب آلفای کرونباخ و پایایی ترکیبی تایید شد. تحلیل مطالب و سنجش فرضیه ها از طریق آزمون های آمار استنباطی و با بهره گیری از رویکرد مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) به کمک نرم افزار آماری انجام گرفت. یافته های تحلیل نشان داد که سبک تصمیم گیری مشارکتی مدیران تاثیر مثبت و معناداری بر بهینه سازی فرایندهای برنامه ریزی آموزشی دارد و انطباق برنامه ها با نیازهای کلاسی را افزایش می دهد. همچنین نتایج حاکی از آن بود که مشارکت دهی معلمان در تصمیمات سازمانی، با تقویت احساس تعلق، خودکارآمدی و عدالت سازمانی، اثر منفی و معناداری بر ابعاد خستگی عاطفی و مسخ شخصیت دارد و فرسودگی شغلی را به طور چشمگیری کاهش می دهد. علاوه بر این، ارتقای برنامه ریزی آموزشی نقشی میانجی در تعدیل فشارهای کاری معلمان ایفا می کند. بنابراین، استقرار رویکردهای مشارکتی و بازنگری در ساختارهای مدیریتی مدارس، ضرورتی بنیادین برای ارتقای سلامت روانی معلمان و کارآمدی نظام آموزشی به شمار می آید

کلیدواژه ها:

تصمیم گیری مشارکتی ، مدیریت آموزشی ، برنامه ریزی آموزشی ، فرسودگی شغلی ، سلامت سازمانی.