آموزش وپرورش در مسیر هوشمندسازی

گسترش فناوری های نوین، آموزش وپرورش را با ضرورت بازنگری در شیوه های آموزشی، مدیریتی و تربیتی مواجه کرده است. هوشمندسازی صرفا به معنای تجهیز مدارس به ابزارهای دیجیتال نیست، بلکه فرایندی چندبعدی است که زیرساخت های فناوری، توانمندی حرفه ای معلمان، مدیریت آموزشی، محتوای یادگیری، روش های تدریس، ارزشیابی و فرهنگ سازمانی را دربرمی گیرد. هدف این مقاله بررسی ابعاد، الزامات و پیامدهای هوشمندسازی در نظام آموزش وپرورش است. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی تحلیلی و بر پایه مطالعه اسنادی و بررسی منابع علمی فارسی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد موفقیت برنامه های هوشمندسازی به وجود تجهیزات وابسته نیست و عواملی مانند شایستگی دیجیتال معلمان، حمایت مدیران، کیفیت محتوای الکترونیکی، دسترسی عادلانه، زیرساخت ارتباطی، امنیت اطلاعات و تناسب فناوری با اهداف آموزشی نقش مهمی در اثربخشی آن دارند. نتایج نشان می دهد استفاده هدفمند از فناوری می تواند به افزایش انعطاف پذیری آموزش، بهبود مدیریت مدرسه، تنوع روش های یاددهی یادگیری و تقویت مشارکت یادگیرندگان کمک کند؛ مشروط بر آنکه فناوری در خدمت اهداف تربیتی قرار گیرد و جایگاه ارتباط انسانی و نقش حرفه ای معلم را تضعیف نکند.

کلیدواژه ها:

آموزش وپرورش ، هوشمندسازی ، فناوری آموزشی ، مدرسه هوشمند ، تحول دیجیتال ، شایستگی دیجیتال ، یادگیری الکترونیکی