ارتقای کیفیت آموزش با بهره گیری از رویکردهای نوین آموزشی

کیفیت آموزش تنها به محتوای برنامه درسی یا میزان دانش معلم وابسته نیست، بلکه شیوه سازمان دهی فرایند یاددهی یادگیری، میزان مشارکت یادگیرندگان، نوع تعاملات آموزشی و چگونگی استفاده از ظرفیت های نوین آموزشی نیز در شکل گیری آن نقش دارد. تغییر نیازهای یادگیرندگان و گسترش فناوری، ضرورت بازنگری در شیوه های معمول تدریس و حرکت به سمت رویکردهایی مانند یادگیری فعال، مشارکتی، مسئله محور، معکوس، تلفیقی و بهره گیری هدفمند از فناوری های آموزشی را افزایش داده است. این مقاله با هدف بررسی نقش رویکردهای نوین آموزشی در ارتقای کیفیت آموزش، به شیوه توصیفی تحلیلی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد استفاده آگاهانه از روش های نوین می تواند مشارکت یادگیرندگان، انگیزه، یادگیری عمیق، مهارت حل مسئله، خودتنظیمی و تعامل آموزشی را تقویت کند. تحقق این ظرفیت نیز به توانمندی حرفه ای معلمان، طراحی مناسب فعالیت های یادگیری، توجه به تفاوت های فردی و استفاده متناسب از ابزارهای آموزشی وابسته است.

کلیدواژه ها:

کیفیت آموزش ، رویکردهای نوین آموزشی ، یادگیری فعال ، روش های تدریس ، فناوری آموزشی ، یادگیری مشارکتی ، نقش معلم