تاثیر روش تدریس مبتنی بر فناوری بر انگیزش تحصیلی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

تحولات سریع فناوری در دهه های اخیر، نظام های آموزشی را با فرصت های بی سابقه ای برای بهبود فرآیند یادگیری مواجه ساخته و روش تدریس مبتنی بر فناوری به عنوان یکی از رویکردهای نوین، ظرفیت آن را دارد که انگیزش و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان را ارتقا دهد. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر روش تدریس مبتنی بر فناوری بر انگیزش تحصیلی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان انجام شد. روش پژوهش شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان پایه دهم شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود. با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، ۲۶۰ دانش آموز انتخاب و به دو گروه آزمایش (۱۳۰ نفر) و کنترل (۱۳۰ نفر) تقسیم شدند. گروه آزمایش طی شانزده هفته با روش تدریس مبتنی بر فناوری شامل چندرسانه ای های تعاملی، شبیه سازی های رایانه ای، سامانه های مدیریت یادگیری، محتوای دیجیتال و ابزارهای همکاری آنلاین آموزش دیدند، در حالی که گروه کنترل با روش های سنتی ادامه دادند. ابزار گردآوری داده ها شامل آزمون پیشرفت تحصیلی با پایایی ۰/۸۹ و پرسشنامه انگیزش تحصیلی والرند و همکاران (۱۹۹۲) با پایایی ۰/۸۶ بود. نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که روش تدریس مبتنی بر فناوری موجب افزایش معنادار انگیزش تحصیلی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان شد. بیشترین اثر بر انگیزه درونی با مجذور اتا ۰/۲۵ و پیشرفت تحصیلی با مجذور اتا ۰/۲۲ مشاهده شد. همچنین خودکارآمدی تحصیلی با مجذور اتا ۰/۲۰ و کاهش بیانگیزگی با مجذور اتا ۰/۱۶ تحت تاثیر قرار گرفتند. یافته ها نشان داد که روش تدریس مبتنی بر فناوری با فراهم سازی محتوای چندرسانه ای، تعامل فعال، بازخورد فوری و شخصی سازی یادگیری، انگیزه درونی و پیشرفت تحصیلی را تقویت می کند. تحلیل موضوعی نیز چهار مضمون اصلی را آشکار ساخت که شامل جذابیت و تنوع محتوا، تعامل و مشارکت فعال، دسترسی و انعطاف پذیری، و بازخورد فوری و شخصی سازی بود. پژوهش حاضر بر ضرورت تلفیق هوشمندانه فناوری با روش های موثر تدریس، آموزش معلمان، و توجه به زیرساخت های فناورانه تاکید دارد و بستری برای سیاست گذاری مبتنی بر شواهد فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

روش تدریس مبتنی بر فناوری ، انگیزش تحصیلی ، پیشرفت تحصیلی ، یادگیری چندرسانه ای ، فناوری آموزشی