نقش مهارت های خودتنظیمی روان شناختی در کاهش اضطراب و افزایش تاب آوری دانش آموزان مضطرب

پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش محوری مهارت های خودتنظیمی روان شناختی در کاهش سطوح اضطراب و ارتقای تاب آوری دانش آموزان مضطرب انجام شده است تا ابعاد تاثیرگذاری این سازه ها بر بهبود بهزیستی روانی تبیین گردد. در این راستا، اهداف کلیدی شامل شناسایی مولفه های تنظیم هیجان، بررسی میزان اثربخشی راهبردهای شناختی در فروکش نشانگان اضطرابی و تحلیل رابطه میان متغیرهای تاب آوری در مواجهه با چالش های تحصیلی تعیین گردید. شیوه پژوهش به صورت توصیفی-تحلیلی با بهره گیری از مرور نظام مند منابع معتبر علمی انجام شد که در آن داده های گردآوری شده از نظریه های نوین روان شناسی تربیتی استخراج گردید. مدل تحلیل مطالب در این مطالعه بر پایه تحلیل ساختاری روابط میان متغیرها استوار است تا مکانیسم های علی میان خودتنظیمی به عنوان متغیر مستقل و اضطراب و تاب آوری به عنوان متغیرهای وابسته به دقت سنجیده شوند. نتایج به دست آمده حاکی از آن است که برخورداری از مهارت های خودتنظیمی قوی، به واسطه تقویت کنترل شناختی و تعدیل عاطفی، نقش مستقیم و معناداری در کاهش اضطراب مزمن دانش آموزان ایفا می کند. همچنین، خودتنظیمی به عنوان یک عامل محافظتی، ظرفیت تاب آوری فردی را در رویارویی با فشارها و ناکامی های محیط آموزشی به نحو قابل توجهی افزایش داده و الگوهای رفتاری سازگارانه تری را ایجاد می نماید که در نهایت به بهبود کیفیت عملکرد تحصیلی منجر می شود.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی روان شناختی ، کاهش اضطراب ، تاب آوری دانش آموزان ، تنظیم هیجان ، عملکرد تحصیلی