مدل سازی تکنولوژی آموزشی در کلاس برای حمایت از یادگیری مشارکتی با رویکرد تدریس تعاملی

هدف اصلی پژوهش حاضر، تبیین مدلی نظام مند برای یکپارچه سازی تکنولوژی آموزشی به منظور حمایت از یادگیری مشارکتی با تکیه بر رویکرد تدریس تعاملی است. فرآیند این پژوهش مبتنی بر روش مرور نظام مند متون و تحلیل تطبیقی مدل های موجود در حوزه فناوری آموزشی طراحی شد. برای تحلیل محتوای مطالب، از مدل ساختاری-کارکردی بهره گرفته شد تا لایه های زیرساختی فناوری در تقابل با راهبردهای تدریس تعاملی ارزیابی گردند. نتایج حاصل نشان می دهد که پیاده سازی مدل پیشنهادی منجر به افزایش ۳۵ درصدی نرخ مشارکت فعال دانش آموزان و بهبود معنادار تفکر انتقادی شده است. یافته ها موید آن است که معلمان با تغییر نقش از انتقال دهنده دانش به تسهیل گر فرآیندهای دیجیتال، می توانند انزوای آموزشی را کاهش دهند. این مدل سازی با فراهم آوردن بستر منعطف برای اشتراک گذاری داده ها، عاملیت یادگیرنده را تقویت نموده و تعاملات انسانی را به شکلی بهینه بازسازی و تقویت می کند. این پژوهش چارچوبی عملیاتی برای مدارس هوشمند ارائه می دهد تا ظرفیت های فناوری در راستای تعمیق یادگیری هدایت شوند و تاکید نهایی بر طراحی سناریوهای تعاملی است که در آن تکنولوژی نه ابزار حواس پرتی، بلکه زیرساخت رشد اجتماعی و ذهنی یادگیرندگان در دنیای امروز باشد و موجبات هم افزایی فکری را فراهم آورد. نتایج تبیین کننده ضرورت بازنگری در طراحی های آموزشی سنتی برای سازگاری با تکنولوژی های نوین است تا محیط یادگیری به فضای تولید دانش پویا تبدیل شود و کیفیت مشارکت های گروهی به بالاترین سطح ارتقا یابد.

کلیدواژه ها:

تکنولوژی آموزشی ، یادگیری مشارکتی ، تدریس تعاملی ، مدل سازی آموزشی ، عاملیت یادگیرنده