رهیافت های نوین در ارتقای یادگیری مادام العمر: نقش کلیدی خودآموزی و خودمدیریتی در توسعه توانمندی ها

در عصر انفجار اطلاعات و تغییر شتابان دانش، یادگیری دیگر صرفا به دوران مدرسه محدود نمی شود، بلکه به یک فرآیند مستمر و همیشگی تبدیل شده است که تحت عنوان «یادگیری مادام العمر» شناخته می شود. هدف اصلی این پژوهش، بررسی نقش حیاتی مهارت های خودآموزی (Self-Directed Learning) و استراتژی های خودمدیریتی (Self-Management) در توانمندسازی دانش آموزان برای یادگیری مستقل و پایدار است. با توجه به گذار از مدل های آموزشی معلم محور به سمت مدل های یادگیرنده-محور، شناسایی عواملی که به دانش آموز اجازه می دهد بر مسیر یادگیری خود نظارت، کنترل و ارزیابی داشته باشد، ضرورتی انکارناپذیر است. این مطالعه با هدف واکاوی ابعاد شناختی، انگیزشی و رفتاری خودتنظیمی، به دنبال یافتن راهکارهای موثر برای انتقال دانش آموز از نقش یک پذیرنده منفعل به یک فعال استراتژیک است. روش تحقیق در این نوشتار بر پایه تحلیل مدل های نظری یادگیری مستقل و بررسی مولفه های مدیریت زمان، تنظیم هیجانات و هدف گذاری استوار است. یافته های پژوهش نشان می دهد که یادگیری مادام العمر، محصول مستقیم توانایی فرد در مدیریت منابع شخصی و خوداصلاح گری در فرآیند یادگیری است. نتایج این تحقیق می تواند به طراحان برنامه های درسی و سیاست گذاران آموزشی کمک کند تا به جای تمرکز صرف بر محتوای آموزشی، بر توسعه «مهارت های یادگیری» (Learning how to learn) تمرکز کنند که تضمین کننده موفقیت دانش آموز در دنیای غیرقابل پیش بینی آینده است.

کلیدواژه ها:

یادگیری مادام العمر ، خودآموزی ، خودمدیریتی ، خودتنظیمی یادگیری ، یادگیرنده مستقل ، استراتژی های یادگیری.