اثربخشی محیط های یادگیری هوشمند بر ارتقای خودکارآمدی تحصیلی، تفکر انتقادی و یادگیری خودراهبر دانش آموزان

تحولات فناورانه در دو دهه اخیر، نظام های آموزشی را با فرصت ها و چالش های تازه ای روبه رو کرده است. محیط های یادگیری هوشمند به عنوان نسل جدیدی از محیط های آموزشی، با بهره گیری از فناوری های دیجیتال، هوش مصنوعی و شبکه های ارتباطی، بستری پویا و شخصی سازی شده برای یادگیری فراهم می آورند. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی محیط های یادگیری هوشمند بر ارتقای خودکارآمدی تحصیلی، تفکر انتقادی و یادگیری خودراهبر دانش آموزان انجام شد.یافته های پژوهش های بررسی شده نشان داد که محیط های یادگیری هوشمند بر خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان تاثیر مثبت و معناداری دارند (p < ۰.۰۰۱) و میانگین نمرات خودکارآمدی تحصیلی در گروه آزمایش از ۵۲.۳ در پیش آزمون به ۷۴.۸ در پس آزمون افزایش یافت. همچنین مشخص شد که این محیط ها بر تفکر انتقادی دانش آموزان تاثیر معناداری دارند (p < ۰.۰۱) و میانگین نمرات تفکر انتقادی از ۴۸.۶ به ۶۹.۲ افزایش یافت. در خصوص یادگیری خودراهبر نیز یافته ها نشان دادند که محیط های یادگیری هوشمند به طور معناداری یادگیری خودراهبر دانش آموزان را ارتقا می بخشند (p < ۰.۰۰۱) و اندازه اثر ۰.۴۵ به دست آمد. نتایج حاکی از آن است که محیط های یادگیری هوشمند با فراهم آوردن فرصت های یادگیری شخصی سازی شده، بازخورد فوری، تعامل تعاملی و دسترسی به منابع متنوع، به دانش آموزان کمک می کنند تا باور به توانایی های خود را تقویت کنند، مهارت های تفکر انتقادی را پرورش دهند و مسئولیت یادگیری خود را بپذیرند. بر اساس یافته ها، پیشنهاد می شود محیط های یادگیری هوشمند در برنامه های درسی مدارس گنجانده شود و معلمان در زمینه طراحی و مدیریت این محیط ها آموزش ببینند.

کلیدواژه ها:

محیط یادگیری هوشمند ، خودکارآمدی تحصیلی ، تفکر انتقادی ، یادگیری خودراهبر ، فناوری آموزشی ، دانش آموزان