بررسی نقش مربی پرورشی در تقویت مهارت های اجتماعی دانش آموزان مقطع متوسطه در محیط مدرسه

مهارت های اجتماعی به عنوان مجموعه رفتارهای فراگرفته قابل قبولی تعریف می شوند که فرد را قادر می سازند با دیگران رابطه موثر برقرار کند و از واکنش های نامعقول اجتماعی بپرهیزد. در محیط مدرسه، این مهارت ها نقشی تعیین کننده در سازگاری تحصیلی، سلامت روان و موفقیت بلندمدت دانش آموزان ایفا می کنند و ضعف در آن ها با مشکلاتی نظیر قلدری، افت تحصیلی و ناسازگاری اجتماعی همراه است . مربی پرورشی به عنوان یکی از ارکان کلیدی مدیریت میانی مدرسه، ظرفیت ویژه ای برای طراحی و اجرای برنامه های هدفمند در جهت تقویت این مهارت ها دارد . پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش مربی پرورشی در تقویت مهارت های اجتماعی دانش آموزان مقطع متوسطه در محیط مدرسه انجام شده است. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی مبتنی بر داده های کتابخانه ای و میدانی بوده و جامعه آماری آن شامل مربیان پرورشی و دانش آموزان مقطع متوسطه در مدارس شهرستان عنبرآباد می باشد. یافته های پژوهش نشان داد که میان فعالیت های تربیتی مربی پرورشی (شامل برگزاری کارگاه های مهارت آموزی، ایجاد فرصت های مشارکت گروهی، الگوسازی رفتاری، و ایجاد فضای امن و حمایتی) و سطح مهارت های اجتماعی دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین نتایج نشان داد که فعالیت های تربیتی مربی پرورشی، علاوه بر تقویت مهارت های اجتماعی، به افزایش مسئولیت پذیری، کاهش رفتارهای پرخاشگرانه و بهبود سازگاری با مدرسه منجر می شود . بر اساس یافته ها، پیشنهاد می شود برنامه های توانمندسازی مستمر برای مربیان پرورشی در حوزه آموزش مهارت های اجتماعی طراحی و اجرا شود و جایگاه این مهارت ها در برنامه درسی مدارس متوسطه تقویت گردد.

کلیدواژه ها:

مهارت های اجتماعی ، مربی پرورشی ، دانش آموزان متوسطه ، فعالیت های تربیتی ، سازگاری اجتماعی