بررسی تاثیر پژوهش محوری بر تقویت مهارت های حل مساله و تفکر انتقادی دانش آموزان

تحولات علمی، فناوری و اجتماعی عصر حاضر، نظام های آموزشی را با این ضرورت روبه رو ساخته است که از انتقال صرف اطلاعات و تاکید بر حفظ مطالب فاصله گرفته و دانش آموزانی پرسشگر، تحلیل گر، خلاق و توانمند در مواجهه با مسائل واقعی تربیت کنند. پژوهش محوری یکی از رویکردهای فعال و تجربه محور در آموزش است که یادگیری را از مسیر پرسشگری، مشاهده، گردآوری اطلاعات، تحلیل شواهد، آزمون فرضیه ها و ارائه راه حل دنبال می کند. هدف این مقاله، بررسی تحلیلی تاثیر پژوهش محوری بر تقویت مهارت های حل مسئله و تفکر انتقادی دانش آموزان است. در این مقاله، پژوهش محوری به عنوان متغیر آموزشی اصلی و مهارت حل مسئله و تفکر انتقادی به عنوان پیامدهای شناختی و عملکردی آن بررسی شده اند. تحلیل مبانی نظری و پژوهش های انجام شده نشان می دهد که فعالیت های پژوهش محور از طریق ایجاد موقعیت های واقعی یادگیری، افزایش مشارکت دانش آموز، تقویت مهارت طرح پرسش، پرورش توانایی تفسیر شواهد، توسعه خودتنظیمی و فراهم کردن فرصت گفت وگو و استدلال، زمینه رشد حل مسئله و تفکر انتقادی را فراهم می سازند. بااین حال، تاثیر پژوهش محوری زمانی پایدار و عمیق خواهد بود که با راهنمایی مناسب معلم، آموزش مهارت های پایه، دسترسی عادلانه به منابع، زمان کافی و ارزشیابی فرایندی همراه باشد. پژوهش محوری بدون هدایت آموزشی ممکن است به سردرگمی، سطحی نگری یا جست وجوی غیرتحلیلی اطلاعات منجر شود. بنابراین، پژوهش محوری نه به معنای رهاکردن دانش آموز در برابر مسئله، بلکه به معنای طراحی و هدایت هوشمندانه مسیر یادگیری برای رسیدن به فهم، استدلال و راه حل است

کلیدواژه ها:

پژوهش محوری ، یادگیری پژوهش محور ، حل مسئله ، تفکر انتقادی ، یادگیری فعال ، پرسشگری ، آموزش دانش آموزمحور ، خودتنظیمی یادگیری.