ارتقای اثربخشی مدیریت کلاس از طریق یکپارچه سازی فناوری های نوین در برنامه ریزی آموزشی

هدف از پژوهش حاضر، بررسی راهکارهای ارتقای اثربخشی مدیریت کلاس درس از طریق یکپارچه سازی هدفمند فناوری های نوین در فرایند برنامه ریزی آموزشی بود. این پژوهش از منظر هدف کاربردی و از لحاظ ماهیت و روش، در زمره پژوهش های آمیخته (کمی–کیفی) قرار دارد که در بستر محیط های یادگیری دوره های تحصیلی به اجرا درآمد. جامعه آماری شامل معلمان و متخصصان برنامه ریزی درسی بود که با روش نمونه گیری هدفمند در بخش کیفی و نمونه گیری تصادفی طبقه ای در بخش کمی انتخاب شدند. گردآوری داده ها با استفاده از مصاحبه های نیمه ساختاریافته پیرامون تجارب زیسته و تجارب عملی زیست بوم های یادگیری و پرسشنامه های محقق ساخته ارزیابی اثربخشی تدریس انجام پذیرفت. به منظور بررسی و پالایش داده ها، در بخش کیفی از مدل تحلیل مضمون (تماتیک) و در بخش کمی از مدل تحلیل عاملی تاییدی و مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) بهره گرفته شد. نتایج تحلیل کیفی نشان داد که مولفه هایی نظیر طراحی محیط های یادگیری هوشمند، بهره گیری از سیستم های بازخورد بلادرنگ مبتنی بر هوش مصنوعی و خودکارسازی نظارت کلاسی بیشترین نقش را دارند. همچنین یافته های تحلیل کمی مشخص ساخت که تلفیق ابزارهای نوین در مراحل طراحی و تدوین درس، تاثیر مثبت و معناداری بر کاهش بی نظمی های رفتاری و ارتقای تاب آوری آموزشی دارد. افزون بر این، نتایج به دست آمده حاکی از آن بود که زمان هدررفته مدیریت کلاسی کاهش یافته و در مقابل، میزان درگیری شناختی، انگیزه تحصیلی و مشارکت فعال فراگیران به طور چشمگیری بهبود یافته است. از دیگر دستاوردهای این پژوهش، افزایش حس تعلق کلاسی و بهبود تعاملات دوسویه میان معلم و دانش آموزان به عنوان شاخص های حیاتی جو کلاسی کارآمد بود. در نهایت می توان نتیجه گرفت که بکارگیری فناوری نه به عنوان ابزاری منفک، بلکه به مثابه بخش جدایی ناپذیر برنامه ریزی درسی، به بازآفرینی فضای مدیریت کلاس و ارتقای بهره وری آموزشی منجر می گردد.

کلیدواژه ها:

مدیریت کلاس ، فناوری های نوین آموزشی ، برنامه ریزی درسی ، درگیری تحصیلی ، محیط های یادگیری هوشمند