بررسی رابطه بین جو روانی-اجتماعی کلاس درس و انگیزه پیشرفت با میانجی گری خودپنداره تحصیلی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین جو روانی-اجتماعی کلاس درس و انگیزه پیشرفت با میانجی گری خودپنداره تحصیلی دانش آموزان انجام شد. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دوره متوسطه دوم شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بود که با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای تعداد ۳۸۰ دانش آموز به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه جو روانی-اجتماعی کلاس درس، مقیاس انگیزه پیشرفت و پرسشنامه خودپنداره تحصیلی بود. نتایج آمار توصیفی نشان داد که میانگین نمرات دانش آموزان در متغیرهای جو روانی-اجتماعی کلاس درس، انگیزه پیشرفت و خودپنداره تحصیلی بالاتر از میانگین نظری قرار دارد. نتایج آمار استنباطی با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری نشان داد که جو روانی-اجتماعی کلاس درس اثر مستقیم و معناداری بر انگیزه پیشرفت دارد و خودپنداره تحصیلی نیز اثر مستقیم معناداری بر انگیزه پیشرفت دارد. همچنین نتایج نشان داد که خودپنداره تحصیلی در رابطه بین جو روانی-اجتماعی کلاس درس و انگیزه پیشرفت دانش آموزان نقش میانجی جزئی ایفا می کند. مدل نهایی پژوهش ۵۸ درصد از واریانس انگیزه پیشرفت و ۴۷ درصد از واریانس خودپنداره تحصیلی را تبیین کرد. یافته های این پژوهش بیانگر آن است که بهبود جو روانی-اجتماعی کلاس درس می تواند از طریق تقویت خودپنداره تحصیلی، انگیزه پیشرفت دانش آموزان را افزایش دهد. نتایج این پژوهش می تواند برای معلمان، مشاوران مدرسه و برنامه ریزان آموزشی در جهت طراحی مداخلات موثر برای افزایش انگیزه پیشرفت دانش آموزان مفید باشد.

کلیدواژه ها:

جو روانی-اجتماعی کلاس درس ، انگیزه پیشرفت ، خودپنداره تحصیلی ، دانش آموزان ، مدل سازی معادلات ساختاری.