آسیب شناسی رفتاری آمران به معروف و ناهیان از منکر با تاکید بر آموزه های نهج البلاغه

امر به معروف و نهی از منکر، یکی از ارکان اسلام و ضامن بقای ارزش های متعالی و اخلاقی در جامعه است. در حیطه امر به معروف و نهی از منکر، آمران و ناهیان یکی از ارکان آنها هستند که در آیات و روایات جایگاه والایی دارند. این پژوهش، با رویکرد توصیفی، تحلیلی و با هدف مطالعه و شناخت آسیب های رفتاری آمران و ناهیان، تدوین یافته است. سوال این است که در رفتار آمران و ناهیان چه آسیب هایی وجود دارد و راه های اصلاحی آنان چیست؟ یافته های این پژوهش، حاکی از این است که شناخت آسیب های رفتاری در حقیقت به جایگاه و نقش ایشان در جامعه در جهت نهادینه شدن ارزش ها، رفع نقص ها و ضعف ها باز می گردد. تعارض در گفتار و کردار، عدم تعهد و بی موالاتی آمران و ناهیان و... از موارد آسیب های رفتاری، پیرامون شیوه های رفتاری و گفتاری مستقیم است و برخی مربوط به مطالعه و شناخت آسیب های رفتاری غیرمستقیم، درباره شخصیت و اخلاق آمران می باشد، مانند؛ علم عالم بی عمل، ریا، تکبر و... در حیطه امر و نهی است. بنابراین شناخت آسیب های رفتاری آمران و ناهیان و بررسی آسیب های آنان در حیطه امر و نهی، برای آسیب زدایی و رفع ضعف ها ضرورت دارد. آسیب زدایی بهترین راه شناخت آسیب ها، مانند: هماهنگ بودن حرف و عمل، متخلق شدن آمران و ناهیان به صفاتی مانند: آگاهی و بصیرت، صبر و اراده قوی، و به کارگیری شیوه های موثر در حیطه امر و نهی (از اعم از گفتاری، رفتاری، نوشتاری)، که عبارتند از: نرم گفتار، اختصار در بیان موضوع، تکرار و تداوم امر و نهی و... است که باعث توسعه و گسترش فضایل و ارزش های انسانی و نفی ضد ارزش ها در جامعه خواهد بود.

کلیدواژه ها:

امر به معروف ، نهی از منکر ، آمر ، ناهی ، شیوه های گفتاری ، شیوه های رفتاری ، آسیب های اخلاقی