تاثیر کیفیت فضای شهری بر یادگیری و رشد شناختی کودکان پیش دبستانی

دوران پیش دبستانی حساس ترین مرحله تکامل شناختی انسان است و کیفیت فضای شهری به عنوان محیط روزمره کودک، نقشی بنیادین در فرآیندهای یادگیری و رشد شناختی ایفا می کند. این پژوهش با هدف تحلیل تاثیر مولفه های کیفیت فضای شهری بر یادگیری و رشد شناختی کودکان ۳ تا ۶ سال انجام شده است. روش: پژوهش حاضر از نوع توصیفی-تحلیلی است و با بهره گیری از تحلیل محتوای نظام مند منابع معتبر علمی در حوزه های روان شناسی محیطی، علوم اعصاب شناختی و طراحی شهری انجام شده است. یافته ها: تحلیل ها نشان می دهد که تنوع بافتی، پیچیدگی فرم، استراتژی های رنگی هدفمند، پوشش سبز و عناصر حافظه محور فضای شهری به طور مستقیم بر نقشه برداری شناختی، حافظه کاری، توجه پایدار و انعطاف پذیری شناختی کودکان اثر می گذارند. مطالعات تصویربرداری عصبی نشان می دهد که قرارگیری در معرض فضاهای سبز با افزایش حجم ماده خاکستری در قشر پیش پیشانی و مناطق حرکتی همراه است که خود پیش بین بهبود حافظه کاری و کاهش بی توجهی است. هم چنین، فرصت های تعامل اجتماعی در فضای شهری برای کودکان کم سن تر و تنوع تجهیزات برای کودکان بزرگ تر اثرات متفاوتی بر ابعاد شناختی دارند. نتیجه گیری: کیفیت فضای شهری نه یک پس زمینه خنثی، بلکه یک عامل فعال در معماری عصبی و شناختی دوران پیش دبستانی است و طراحی آگاهانه آن می تواند نابرابری های شناختی را کاهش دهد.

کلیدواژه ها:

فضای شهری ، رشد شناختی ، یادگیری کودکان ، پیش دبستانی ، روان شناسی محیطی