تاثیر بازنویسی خلاقانه متون کهن فارسی با استفاده از روایت چندپایانی بر تقویت درک ادبی و خلاقیت دانش آموزان متوسطه

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر بازنویسی خلاقانه متون کهن فارسی از طریق به کارگیری روایت چندپایانی بر ارتقای سطح درک ادبی و توانمندی های خلاقانه دانش آموزان دوره متوسطه انجام شده است. متون کهن به دلیل پیچیدگی های زبانی و فاصله زمانی با مخاطب امروز، اغلب برای دانش آموزان دشوار و تک بعدی به نظر می رسند. در این راستا، رویکرد روایت چندپایانی به عنوان روشی نوین، به دانش آموز فرصت می دهد تا با تغییر در سرنوشت شخصیت ها یا خلق پایان بندی های جایگزین برای داستان های کلاسیک، با لایه های عمیق تر متن ارتباط برقرار کند.روش پژوهش در این مطالعه از نوع توصیفی تحلیلی است که در قالب یک پژوهش کتابخانه ای به همراه مطالعات داخلی به اجرا درآمده است. در این راستا، با مرور متون نظری، مقالات علمی و کتب تخصصی در حوزه های آموزش ادبیات، نظریات روایت شناسی و روان شناسی خلاقیت، چارچوب مفهومی بازنویسی خلاقانه و ساختار روایت چندپایانی استخراج گردیده است. یافته های این پژوهش نشان می دهد که تبدیل متن از حالت خطی و ایستا به ساختاری تعاملی و چندگانه، باعث می شود دانش آموزان برای خلق پایان های منطقی، ناگزیر به تحلیل دقیق تر مفاهیم، شناسایی نمادها و درک عمیق تر پی رنگ داستان شوند که این امر مستقیما منجر به تقویت درک ادبی می گردد. همچنین، آزادی عمل در بازنویسی و خروج از چارچوب های سنتی تفسیر، منجر به شکوفایی تفکر واگرا و افزایش خلاقیت در نوشتار دانش آموزان شده است. در نهایت، این مطالعه تاکید می کند که بازنویسی خلاقانه با تکیه بر روایت های متکثر، پلی میان جهان متون کهن و ذهنیت مدرن نسل جدید ایجاد کرده و یادگیری ادبیات را از حالت دریافت غیرفعال به تولید فعال تبدیل می کند.

کلیدواژه ها:

بازنویسی خلاقانه ، متون کهن فارسی ، روایت چندپایانی ، درک ادبی ، خلاقیت ، دانش آموزان متوسطه