بررسی تاثیر هوش مصنوعی بر کیفیت یاددهی و یادگیری دانش آموزان

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 7

فایل این مقاله در 48 صفحه با فرمت PDF و WORD قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

NHLECONF02_1960

تاریخ نمایه سازی: 18 مهر 1405

چکیده مقاله:

هوش مصنوعی به عنوان یکی از مهم ترین فناوری های نوین، در سال های اخیر تحولات قابل توجهی در حوزه تعلیم و تربیت ایجاد کرده و فرصت های تازه ای برای ارتقای کیفیت فرایند یاددهی و یادگیری فراهم ساخته است. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر هوش مصنوعی بر کیفیت یاددهی و یادگیری دانش آموزان انجام شده است. روش پژوهش، توصیفی تحلیلی و مبتنی بر مطالعه کتابخانه ای و بررسی منابع و پژوهش های مرتبط با کاربرد هوش مصنوعی در آموزش است. یافته های پژوهش نشان می دهد که هوش مصنوعی از طریق قابلیت هایی همچون شخصی سازی فرایند یادگیری، تحلیل عملکرد دانش آموزان، ارائه بازخورد فوری، تولید محتوای آموزشی متناسب، شناسایی نقاط قوت و ضعف یادگیرندگان و کمک به ارزشیابی می تواند کیفیت آموزش را بهبود بخشد. یکی از مهم ترین مزیت های استفاده از هوش مصنوعی، فراهم کردن امکان توجه بیشتر به تفاوت های فردی دانش آموزان است؛ به گونه ای که می توان متناسب با سطح دانش، سرعت یادگیری، میزان پیشرفت و نیازهای هر دانش آموز، محتوای آموزشی و فعالیت های مناسب تری ارائه کرد. همچنین، ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی می توانند با ارائه بازخورد مستمر و متناسب، دانش آموزان را در شناسایی خطاها و اصلاح فرایند یادگیری یاری دهند. یافته های برخی مطالعات جدید نیز نشان می دهد که استفاده هدفمند از بازخورد و ابزارهای هوش مصنوعی می تواند با افزایش انگیزش و بهبود یادگیری شخصی سازی شده دانش آموزان همراه باشد. با این حال، استفاده از هوش مصنوعی در آموزش با چالش هایی همچون احتمال وابستگی بیش از حد دانش آموزان به فناوری، کاهش تعاملات انسانی، خطا یا نادرستی برخی اطلاعات، مسائل مربوط به حریم خصوصی و امنیت داده ها، نابرابری در دسترسی به فناوری و ضرورت افزایش سواد دیجیتال معلمان همراه است. بنابراین، تاثیر مثبت هوش مصنوعی بر کیفیت یاددهی و یادگیری به نحوه استفاده از آن و میزان هماهنگی فناوری با اهداف آموزشی و تربیتی وابسته است. در مجموع، هوش مصنوعی می تواند به عنوان یک ابزار مکمل و پشتیبان، توانایی معلمان را در طراحی آموزش متناسب، ارائه بازخورد و شناخت بهتر وضعیت یادگیری دانش آموزان افزایش دهد؛ اما استفاده اثربخش از آن مستلزم حفظ نقش محوری معلم، نظارت انسانی و به کارگیری آگاهانه و هدفمند فناوری در فرایند آموزشی است.

نویسندگان

فاطمه گرگیچ پوراصل

دانشجوی کارشناسی آموزش الهیات

اقدس اصغری حسامیه

کارشناسی ارشد ژنتیک مولکولی

آمنه دهواری محمدی

دانشجوی کاردانی آموزش ابتدایی

عاصمه غریب

دانشجوی کارشناسی آموزش ادبیات