بازنگری در نقش معلم از انتقال دهنده دانش به تسهیل گر یادگیری در مدارس هوشمند

تحولات فناورانه در آموزش و پرورش، به ویژه گسترش مدارس هوشمند، نقش سنتی معلم را به عنوان انتقال دهنده یک سویه دانش با چالش های بنیادین مواجه کرده است. در این مقاله مروری، با بررسی نظام مند ادبیات پژوهشی داخلی و خارجی، به بازنگری در نقش معلم از انتقال دهنده دانش به تسهیل گر یادگیری در بافت مدارس هوشمند پرداخته می شود. یافته ها نشان می دهد که مدارس هوشمند با فراهم سازی محیط های یادگیری تعاملی، چندرسانه ای و شبکه ای، امکان یادگیری خودراهبر، مشارکتی و شخصی سازی شده را افزایش می دهند و در نتیجه، معلم از محوریت انتقال اطلاعات به سمت هدایت، پشتیبانی و طراحی فرآیند یادگیری حرکت می کند. این تغییر نقش، مستلزم بازتعریف شایستگی های حرفه ای معلمان، تحول در برنامه های تربیت معلم، تغییر در شیوه های ارزشیابی و بازطراحی فرهنگ مدرسه است. همچنین، پژوهش ها نشان می دهند که مقاومت های نهادی، کمبود زیرساخت ها، ضعف سواد دیجیتال و ابهام در انتظارات نقش، از موانع اصلی این گذار به شمار می آیند. در مجموع، تسهیل گری یادگیری در مدارس هوشمند نه حذف نقش معلم، بلکه ارتقای آن به سطحی بالاتر از طراحی آموزشی، مربی گری شناختی و تسهیل تعاملات یادگیری است. این مقاله با ارائه چارچوبی مفهومی، پیشنهادهایی برای سیاست گذاری، تربیت معلم و پژوهش های آینده ارائه می کند. در پایان، بر ضرورت نگاه اکوسیستمی به این تحول و توجه به ابعاد فرهنگی، اخلاقی و عاطفی نقش معلم تاکید می شود. بنابراین، بازنگری در نقش معلم نه یک انتخاب اختیاری، بلکه ضرورتی راهبردی برای تحقق اهداف مدارس هوشمند است. این گذار نیازمند حمایت مستمر، آموزش مداوم و بازاندیشی در فلسفه تربیت معلم است. در نهایت، تسهیل گری یادگیری به عنوان هسته نقش حرفه ای معلم در عصر هوشمندسازی آموزش معرفی می شود. این چکیده مروری، مبنایی برای درک عمیق تر ابعاد نظری و عملی این تحول فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

مدارس هوشمند ، نقش معلم ، تسهیل گر یادگیری ، انتقال دهنده دانش ، تربیت معلم