ارتباط میان استفاده مداوم از تلفن هوشمند و کیفیت خواب و تمرکز دانش آموزان در ساعات کلاس درس

گسترش بی سابقه تلفن های هوشمند در میان نوجوانان، نگرانی های فزاینده ای درباره پیامدهای آن بر سلامت خواب و توانایی تمرکز در محیط های آموزشی پدید آورده است. پژوهش حاضر با هدف تبیین ارتباط میان استفاده مداوم از تلفن هوشمند، کیفیت خواب و تمرکز دانش آموزان در ساعات کلاس درس طراحی و اجرا شده است. روش پژوهش از نوع توصیفی همبستگی با رویکرد پیمایشی است و جامعه آماری آن را دانش آموزان دوره متوسطه دوم شهر تهران تشکیل می دهند که از میان آن ها چهارصد و پنجاه نفر به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه استاندارد وابستگی به تلفن هوشمند، پرسشنامه کیفیت خواب پیتزبورگ و مقیاس تمرکز و توجه در کلاس درس بود که روایی و پایایی آن ها مورد تایید قرار گرفت. یافته های حاصل از تحلیل داده ها نشان می دهد که میان مدت زمان استفاده از تلفن هوشمند و کیفیت خواب رابطه منفی و معنادار وجود دارد و کیفیت خواب پایین نیز به نوبه خود با کاهش تمرکز دانش آموزان در کلاس درس ارتباط معناداری دارد. همچنین مشخص شد که کیفیت خواب نقش میانجی جزئی در رابطه میان استفاده از تلفن هوشمند و تمرکز کلاسی ایفا می کند. تحلیل رگرسیون چندگانه نیز نشان داد که متغیرهای مدت استفاده از تلفن هوشمند و کیفیت خواب به طور مشترک بخش قابل توجهی از واریانس تمرکز کلاسی را تبیین می کنند. بر اساس یافته ها، پیشنهاد می شود برنامه های آموزش بهداشت خواب و مدیریت استفاده از فناوری های دیجیتال در مدارس و خانواده ها تقویت شود و سیاست های محدودکننده استفاده از تلفن هوشمند در ساعات کلاس درس مورد توجه جدی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

تلفن هوشمند ، کیفیت خواب ، تمرکز کلاسی ، دانش آموزان ، وابستگی دیجیتال.