تاثیر یادگیری معکوس بر یادگیری خودراهبر، مشارکت تحصیلی و ماندگاری آموخته های دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر یادگیری معکوس بر یادگیری خودراهبر، مشارکت تحصیلی و ماندگاری آموخته های دانش آموزان انجام شده است. یادگیری معکوس رویکردی آموزشی است که در آن آموزش مستقیم از فضای کلاس به خارج از کلاس منتقل می شود و زمان کلاس به فعالیت های تعاملی، حل مسئله و بحث اختصاص می یابد. یادگیری خودراهبر شامل خودمدیریتی، خودتنظیمی و خودانگیختگی است؛ مشارکت تحصیلی به درگیری رفتاری، عاطفی و شناختی دانش آموز اشاره دارد؛ و ماندگاری آموخته ها به حفظ و یادآوری اطلاعات در بلندمدت اطلاق می شود. روش پژوهش حاضر مروری-تحلیلی مبتنی بر بررسی نظام مند و فراتحلیل یافته های پژوهشی داخلی و خارجی است. یافته ها نشان می دهد که یادگیری معکوس به طور معناداری یادگیری خودراهبر دانش آموزان را ارتقا می دهد و در فراتحلیل ها اندازه اثر متوسط ۰.۶۳ برای توانایی یادگیری خودراهبر گزارش شده است (یانگ و چن، ۲۰۲۶). در حوزه مشارکت تحصیلی، فراتحلیلی که ۱۶ مطالعه را بررسی کرده، نشان می دهد که یادگیری معکوس بر درگیرسازی یادگیرندگان تاثیر معنادار دارد (اندازه اثر ۰.۱۲۳) و بر انگیزه تحصیلی نیز موثر است (مومنی راد و همکاران، ۱۴۰۲). همچنین، یادگیری معکوس به طور معناداری ماندگاری آموخته ها را افزایش می دهد و مشارکت دانش آموزان در فعالیت های کلاسی را ارتقا می بخشد (آغیرمان و ارکوشکون، ۲۰۲۶). نتایج این پژوهش بر ضرورت به کارگیری رویکرد یادگیری معکوس در برنامه های درسی و فراهم آوردن زیرساخت های لازم تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

یادگیری معکوس ، یادگیری خودراهبر ، مشارکت تحصیلی ، ماندگاری آموخته ها ، دانش آموزان