کلاس درس پویای خلاق؛ از یادگیری منفعل به ساختن فعال

گذار از یادگیری منفعل به ساختن فعال، یکی از مهم ترین دغدغه های نظام های آموزشی معاصر است که در قالب مفهوم «کلاس درس پویای خلاق» تجلی می یابد. در این رویکرد، دانش آموز از گیرنده ای منفعل که صرفا محتوای آموزشی را حفظ می کند، به سازنده ای فعال تبدیل می شود که در فرایند یادگیری مشارکت خلاقانه دارد. پژوهش های متعدد نشان داده اند که یادگیری فعال، خلاقیت، تفکر انتقادی، حل مسئله و انگیزش درونی را در یادگیرندگان تقویت می کند. کلاس درس پویای خلاق بر تعامل، گفت وگو، پروژه محوری، یادگیری مشارکتی و بهره گیری از فناوری های نوین آموزشی استوار است. معلم در این رویکرد نقش تسهیل گر و راهنما را ایفا می کند، نه انتقال دهنده صرف دانش. مبانی نظری این رویکرد ریشه در سازنده گرایی، یادگیری تجربی، نظریه خلاقیت و روان شناسی مثبت دارد. شواهد تجربی حاکی از آن است که محیط های یادگیری فعال، عملکرد تحصیلی و رضایت یادگیرندگان را بهبود می بخشند. با این حال، اجرای این رویکرد با چالش هایی مانند مقاومت معلمان، کمبود منابع و محدودیت های ساختاری مواجه است. مقاله حاضر با مروری بر ادبیات نظری و پژوهشی، ابعاد مختلف کلاس درس پویای خلاق را بررسی می کند. یافته ها نشان می دهند که تحول از یادگیری منفعل به ساختن فعال نیازمند بازنگری در نقش معلم، طراحی محیط یادگیری و روش های ارزشیابی است. در نهایت، پیشنهادهایی برای پژوهش های آینده و کاربردهای عملی ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

کلاس درس پویا ، خلاقیت ، یادگیری فعال ، ساختن فعال ، یادگیری منفعل