مروری نظام مند بر اثربخشی روش های تدریس مشارکتی بر پیشرفت تحصیلی و انگیزش دانش آموزان

روش های تدریس مشارکتی به عنوان یکی از رویکردهای فعال یاددهی یادگیری، با تاکید بر تعامل، همکاری و مشارکت دانش آموزان، می توانند نقش مهمی در بهبود کیفیت فرایند آموزشی داشته باشند. هدف پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی روش های تدریس مشارکتی بر پیشرفت تحصیلی و انگیزش دانش آموزان و شناسایی عوامل موثر بر میزان اثربخشی این روش ها بود. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، مروری نظام مند است. جامعه پژوهش شامل مطالعات علمی مرتبط با روش های تدریس مشارکتی و پیامدهای آموزشی و انگیزشی آن بود که بر اساس معیارهای ورود و خروج و میزان ارتباط با موضوع پژوهش بررسی و تحلیل شدند. داده های مطالعات منتخب با استفاده از روش تحلیل محتوای نظام مند مورد بررسی قرار گرفتند. یافته ها نشان داد که روش های تدریس مشارکتی در بسیاری از مطالعات با بهبود پیشرفت تحصیلی دانش آموزان همراه بوده و از طریق افزایش مشارکت فعال، تعامل شناختی، تبادل دیدگاه، حل مسئله و دریافت بازخورد می توانند فرایند یادگیری را تقویت کنند. همچنین، این روش ها ظرفیت افزایش انگیزش تحصیلی را از طریق تقویت احساس تعلق، شایستگی، مشارکت و تجربه موفقیت دارند. بااین حال، میزان اثربخشی آنها به عواملی مانند نوع روش مشارکتی، نقش معلم، ساختار گروه، ویژگی های دانش آموزان، محتوای آموزشی، مدت اجرای فعالیت و کیفیت تعاملات گروهی وابسته است. در مجموع، استفاده هدفمند و ساختاریافته از روش های تدریس مشارکتی می تواند زمینه بهبود هم زمان ابعاد شناختی و انگیزشی یادگیری را فراهم کند.

کلیدواژه ها:

تدریس مشارکتی ، یادگیری مشارکتی ، پیشرفت تحصیلی ، انگیزش تحصیلی ، یادگیری فعال ، دانش آموزان