بازشناسی و مدیریت اختلالات روانی گفتار و ناروانی های کلامی در کلاس درس

ارتباط کلامی یکی از ارکان بنیادین یادگیری، جامعه پذیری و ارزیابی تحصیلی در فرایند آموزش مدرسه است. اختلالات روانی گفتار، به ویژه لکنت و ناروانی های رشدی و موقعیتی کلام، از جمله چالش های ارتباطی رایجی هستند که می توانند کیفیت تعاملات کلاسی دانش آموز، انگیزه تحصیلی، خودپنداره و حرمت خود او را به شدت تحت تاثیر قرار دهند. هدف مقاله حاضر، تبیین شاخص های بالینی و رفتاری بازشناسی اختلالات روانی گفتار توسط معلمان و بررسی راهبردهای حمایتی، انطباقی و تعاملی مدیریت این پدیده در محیط کلاس درس بدون ورود غیرتخصصی به حیطه درمانی است. روش پژوهش در این مطالعه از نوع توصیفی تحلیلی و مبتنی بر بررسی نظام مند منابع کتابخانه ای، متون تخصصی آسیب شناسی گفتار و زبان، روان شناسی تربیتی و تجربیات مدیریت کلاس درس است. یافته های به دست آمده نشان می دهد ناروانی های کلامی دارای دو بعد هسته ای (تکرار، کشیده گویی و قفل) و ثانویه (حرکات غیرکلامی، رفتارهای اجتنابی، تعریق و اضطراب شدید) هستند که عملکرد کلاسی دانش آموز را در ارزشیابی های شفاهی و مشارکت های جمعی مختل می کنند. نقش معلمان نه در قامت درمانگر، بلکه در جایگاه همیار و تسهیل کننده روان شناختی، تعیین کننده است. راهبردهایی نظیر کاهش فشار زمانی پاسخ دهی، پرهیز از تکمیل شتاب زده جملات توسط معلم، انطباق شیوه های ارزشیابی با توانمندی های فردی، آموزش فرهنگ پذیرش تفاوت های فردی به همسالان و برقراری ارتباط مستمر با مشاور مدرسه و آسیب شناس گفتار و زبان، موثرترین مداخلات درون کلاسی به شمار می روند. این پژوهش نتیجه می گیرد که ایجاد یک فضای روانی امن و عاری از قضاوت و تمسخر در کلاس درس، شدت اثرات منفی ناروانی های گفتاری را به حداقل رسانده و بسترساز شکوفایی علمی و عاطفی دانش آموزان مبتلا خواهد شد.

کلیدواژه ها:

اختلالات روانی گفتار ، ناروانی کلامی ، لکنت ، مدیریت کلاس درس ، معلمان ، روان شناسی تربیتی ، ایمنی روانی.