نقش یادگیری ترکیبی در بازآرایی فرایند آموزش و تغییر شیوه های تدریس در مدارس

یادگیری ترکیبی به عنوان یکی از پارادایم های نوظهور در نظام های آموزشی جهان، تلفیقی هوشمندانه از آموزش حضوری و برخط را در خدمت ارتقای کیفیت یادگیری قرار می دهد. این رویکرد، با بهره گیری از فناوری های دیجیتال در کنار تعاملات چهره به چهره، امکان بازآرایی فرایند آموزش و بازتعریف نقش معلم و دانش آموز را فراهم می سازد. پژوهش حاضر با روش توصیفی تحلیلی و با استناد به منابع کتابخانه ای و پژوهش های داخلی و خارجی، به بررسی نقش یادگیری ترکیبی در بازآرایی فرایند آموزش و تغییر شیوه های تدریس در مدارس می پردازد. یافته ها نشان می دهد که یادگیری ترکیبی با ایجاد انعطاف در زمان و مکان یادگیری، شخصی سازی مسیرهای آموزشی، افزایش تعامل و مشارکت دانش آموزان، و توانمندسازی معلمان در به کارگیری روش های نوین تدریس، موجب گذار از الگوهای سنتی معلم محور به الگوهای یادگیرنده محور می شود. همچنین، این رویکرد با چالش هایی نظیر نابرابری در دسترسی به فناوری، نیاز به توانمندسازی حرفه ای معلمان، و لزوم بازطراحی برنامه های درسی و ارزشیابی مواجه است. نتیجه گیری می شود که یادگیری ترکیبی، در صورت برنامه ریزی هدفمند و سرمایه گذاری نظام مند، می تواند به عنوان محرک اصلی تحول در فرایند آموزش و شیوه های تدریس مدارس ایفای نقش کند.

کلیدواژه ها:

یادگیری ترکیبی ، بازآرایی فرایند آموزش ، شیوه های تدریس ، فناوری آموزشی ، مدارس ، یادگیرنده محور