پرورش خلاقیت درمحیط کلاس:چگونگی خارج شدن از قالب های سنتی یادگیری

در نظام های آموزشی معاصر، گذار از پارادایم سنتی «انتقال دانش» به پارادایم نوین «خلق و پردازش دانش»، به یکی از ضروریات اساسی تبدیل شده است. شیوه های آموزش سنتی با تکیه بر تفکر همگرا، حافظه محوری، تکرار و انطباق پذیری منفعلانه، محیط هایی بازدارنده برای بروز توانمندی های فکری و نوآورانه دانش آموزان به وجود آورده اند. هدف این مقاله، بررسی و بازشناسی شیوه های پرورش خلاقیت در محیط کلاس و ارائه راهبردهای جامع و عملیاتی جهت گذار از ساختارهای صلب و سنتی یادگیری است. در این نوشتار، ضمن واکاوی موانع روان شناختی، پداگوژیک و ساختاری کلاس های سنتی، بر پایه رویکردهای سازنده گرایی اجتماعی، نظریه سرمایه گذاری خلاقیت استرنبرگ و مدل مولفه ای ترزا آمابیل، راهکارهایی ملموس تبیین شده اند. نتایج بررسی ها نشان می دهد که گذار از ساختارهای متصلب کلاسی نیازمند بازطراحی محیط فیزیکی و روان شناختی، تبدیل معلم از متکلم وحده به تسهیل گر پژوهش، به کارگیری یادگیری مبتنی بر حل مسئله و طراحی، و جایگزینی سنجش های کمی صلب با ارزشیابی های اصیل و تکوینی است. در نهایت، مدلی پنج مرحله ای برای تسهیل فرآیند پرورش خلاقیت در محیط درس ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

پرورش خلاقیت ، تفکر واگرا ، کلاس درس مدرن ، یادگیری سنتی ، رویکرد سازنده گرایی ، ارزشیابی اصیل ، یادگیری مبتنی بر مسئله.