کارکرد تجربه نگاری معلمان در آشکارسازی مسائل روزمره آموزشی و تربیتی مدارس متوسطه

مدرسه یکی از مهم ترین محیط های شکل گیری فرایندهای آموزشی، تربیتی و اجتماعی دانش آموزان است و بخش قابل توجهی از مسائل واقعی آن در جریان تعاملات روزمره میان معلم، دانش آموز، خانواده و عوامل اجرایی شکل می گیرد. بسیاری از این مسائل لزوما از طریق گزارش های رسمی، آمارهای آموزشی یا ارزیابی های معمول مدرسه آشکار نمی شوند؛ زیرا بخشی از آنها در تجربه زیسته و مشاهده مستقیم معلمان قرار دارند. تجربه نگاری می تواند این دانش ضمنی و پراکنده را به داده ای قابل بررسی و قابل انتقال تبدیل کند. در این رویکرد، معلم صرفا دریافت کننده دستورالعمل های آموزشی نیست، بلکه می تواند تجربه های حرفه ای خود را ثبت، تحلیل و از آنها برای شناخت بهتر مسائل مدرسه استفاده کند. پژوهش های مرتبط با روایت گری حرفه ای معلمان نیز نشان داده اند که روایت تجربه های واقعی می تواند زمینه ای برای بازاندیشی درباره عمل حرفه ای و یادگیری معلم فراهم کند. (نیرو، ۱۴۰۱؛ Wood, ۲۰۰۰؛ Choi, ۲۰۱۳)این مقاله با رویکرد مروری تحلیلی، نقش تجربه نگاری معلمان را در شناسایی مسائل آموزشی و تربیتی مدارس متوسطه بررسی می کند. یافته های تحلیلی نشان می دهد که تجربه نگاری، در صورت برخورداری از ساختار مشخص، می تواند به شناسایی زودهنگام مسائل، بازاندیشی حرفه ای، انتقال تجربه میان معلمان، تولید دانش بومی مدرسه و طراحی مداخلات آموزشی و تربیتی کمک کند. همچنین تجربه نگاری زمانی بیشترین اثربخشی را خواهد داشت که از سطح ثبت خاطره فراتر رفته و با تحلیل، گفت وگو، بازخورد و تصمیم گیری حرفه ای همراه شود. (سرکارآرانی، ۱۴۰۳؛ Adams, ۲۰۱۷؛ K

کلیدواژه ها:

تجربه نگاری ، معلم ، مدرسه متوسطه ، مسائل آموزشی ، مسائل تربیتی ، بازاندیشی حرفه ای ، دانش ضمنی.