اثربخشی آموزش خودشفقتی بر سرسختی روانشناختی و قدرت تحمل ابهام در بین مادران دارای فرزند با اختلالات یادگیری در دانشآموزان مراکز اختلالات یادگیری ناحیه یک همدان

هدف از انجام پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش خودشفقتی بر سرسختی روانشناختی و قدرت تحمل ابهام در بین مادران دارای فرزند با اختلالات یادگیری در دانشآموزان مراکز اختلالات یادگیری ناحیه یک همدان بود. روش این پژوهش نیمه آزمایشی (پیشآزمون – پسآزمون با گروه کنترل) بود. جامعه آماری پژوهش متشکل از مادران دانشآموزان مراکز اختلالات یادگیری ناحیه یک همدان در سالتحصیلی ۱۴۰۲- ۱۴۰۱ بود. نمونه آماری با توجه به طرح پژوهشی (نیمهآزمایشی) بصورت در دسترس و از بین داوطلبان انتخاب و بصورت تصادفی در دو گروه ۱۵ نفری آزمایش و کنترل جایگزین شدند. جهت گردآوری اطلاعات در پژوهش حاضر از پرسشنامههای سرسختی روانشناختی کیامرثی و همکاران (۱۳۷۷)، تحمل ابهام تحمل ابهام مک لین (۲۰۰۹) استفاده شد. جلسات خودشفقتی بر اساس طرح درمانی گیلبرت (۲۰۰۹) به روش گروهی در ۸ جلسه ۱ ساعته در هر هفته برای شرکت کنندگان در گروه آزمایش مربوطه اجرا شد. نتایج نشانداد که آموزش خودشفقتی بر افزایش سرسختی روانشناختی و قدرت تحمل ابهام در بین مادران دارای فرزند با اختلالات یادگیری به میزان ۳۶/۰ واحد تاثیر دارد (۰۱/۰>p). بر اساس نتایج این آزمون آموزش خودشفقتی بر افزایش سرسختی روانشناختی در بین مادران دارای فرزند با اختلالات یادگیری در دانشآموزان مراکز اختلالات یادگیری ناحیه یک همدان به میزان ۱۸/۰ واحد و بر افزایش قدرت تحمل ابهام در بین مادران دارای فرزند با اختلالات یادگیری در دانشآموزان مراکز اختلالات یادگیری ناحیه یک همدان به میزان ۲۱/۰ واحد تاثیر دارد (۰۵/۰>p). همچنین آموزش خودشفقتی بر افزایش سرسختی روانشناختی در بین مادران دارای فرزند با اختلالات یادگیری به میزان ۱۹/۰ واحد تاثیر دارد (۰۵/۰>p). نهایتا، آموزش خودشفقتی بر افزایش قدرت تحمل ابهام در بین مادران دارای فرزند با اختلالات یادگیری به میزان ۱۹/۰ واحد تاثیر دارد (۰۵/۰>p).

کلیدواژه ها:

آموزش خودشفقتی ، سرسختی روانشناختی ، قدرت تحمل ابهام ، اختلالات یادگیری.