نقش سواددیجیتال والدین دربهبودفرآیندآموزش از راه دوردانش آموزان بانیازهای ویژه

گذار ساختاری از آموزش های چهره به چهره به محیط های یادگیری مجازی و از راه دور، پارادایم نوینی در فرآیند یاددهی-یادگیری ایجاد کرده است؛ با این حال، اجرای این الگو برای دانش آموزان با نیازهای ویژه (به ویژه دانش آموزان کم توان ذهنی، دارای اختلال طیف اتیسم و ناتوانی های یادگیری) با چالش های بنیادینی در حوزه های شناختی، پردازش حسی و خودتنظیمی همراه است. در این میان، والدین دیگر تنها حامیان انفعالی فرایند آموزش نیستند، بلکه در نقش «تسهیل گر بالینی و آموزشی»، «میانجی فناوری» و «همیار معلم» عمل می کنند. هدف از مقاله حاضر، تحلیل جامع و انتقادی نقش ابعاد مختلف سواد دیجیتال والدین (شامل شایستگی ابزاری، ادراک شناختی-انتقادی و مهارت های ارتباطی-ایمنی در فضای برخط) در بهینه سازی یادگیری مجازی این گروه از فراگیران است. یافته های نظری و شواهد تطبیقی نشان می دهد که سواد دیجیتال والدینی نه تنها زمان مفید مشارکت تحصیلی کودکان را افزایش و اضطراب ناشی از کار با فناوری را تقلیل می دهد، بلکه بستر مناسبی برای انطباق سازی ابزارهای کمکی (Assistive Technologies)، فردی سازی تکالیف و کاهش رفتارهای ناکارآمد یادگیری فراهم می آورد. در نهایت، با توجه به شکاف دیجیتال ساختاری در مناطق کم برخوردار، راهکارهای عملیاتی جهت توانمندسازی فناورانه والدین و سیاست گذاری بومی ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

سواد دیجیتال والدین ، آموزش از راه دور ، دانش آموزان با نیازهای ویژه ، آموزش استثنایی ، فناوری های کمکی ، شکاف دیجیتال.