نقش روایت گری آموزشی در ارتقای سطح درک مطلب و تقویت حافظه بلندمدت در دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف واکاوی نقش روایت گری آموزشی در ارتقای سطح درک مطلب و تقویت حافظه بلندمدت دانش آموزان انجام شده است. این پژوهش در پی آن بوده است که سازوکارهای شناختی و انگیزشی نهفته در روایت را شناسایی کند، نسبت میان ساختار داستانی و عمق پردازش معنایی متن را بکاود و اصولی عملی برای طراحی روایت های آموزشی موثر در کلاس درس استخراج نماید. پرسش های اصلی پژوهش بر این محورها متمرکز بوده اند که روایت گری چگونه بر فرایندهای استنباطی درک مطلب اثر می گذارد، چگونه بافت داستانی به تثبیت اطلاعات در حافظه ی بلندمدت کمک می کند و چه شرایطی اثربخشی آن را افزایش می دهد.روش پژوهش از نوع مطالعات کتابخانه ای و اسنادی است. در این چارچوب، با رویکرد کیفی و راهبرد تحلیل محتوای مفهومی، مجموعه ای از آثار نظری و تجربی معتبر در حوزه ی روان شناسی شناختی، علوم اعصاب تربیتی و طراحی آموزشی گردآوری، دسته بندی و کدگذاری شده است. جامعه ی اسنادی پژوهش شامل متون منتشرشده در بازه ی دهه ی ۱۹۷۰ تا دهه ی دوم سده ی بیست و یکم است که با نمونه گیری هدفمند و بر پایه ی ملاک هایی چون اعتبار نظری، ارتباط مستقیم با سازوکارهای روایت و درک مطلب، و تنوع روش شناختی انتخاب شده اند. برای افزایش اعتمادپذیری یافته ها از راهبردهای مثلث سازی منابع، بازبینی تحلیلی مکرر و ثبت شفاف فرایند استخراج مقوله ها استفاده شده است و در پایان، مقوله های برآمده حول سه محور ساختار روایت، فرایند درک مطلب و نظام حافظه سازمان یافته اند.یافته های تحلیل نشان می دهد که ساختار روایی با برخورداری از زنجیره ی علی منسجم، شخصیت های هدفمند و گره گاه های معنادار، فرایند استنباط را ساده تر و فعال تر می کند و درک مطلب را از سطح رمزگشایی سطحی به سطح ساختن مدل موقعیتی ارتقا می دهد.

کلیدواژه ها:

روایت گری آموزشی ، درک مطلب ، حافظه بلندمدت ، یادگیری داستان محور ، آموزش روایت محور ، دانش آموزان