مقایسه فرسودگی والدینی، خستگی از شفقت، احساس اندوه مزمن و جهت گیری زندگی در مادران کودکان با نیازهای ویژه و عادی

این پژوهش با هدف مقایسه فرسودگی والدینی، خستگی از شفقت، احساس اندوه مزمن و جهت گیری زندگی در مادران کودکان با نیازهای ویژه و عادی به مرحله اجرا درآمد. به همین منظور از بین جامعه آماری در این پژوهش، شامل مادران دارای فرزندان با نیازهای ویژه و مادران دارای فرزندان عادی شهر بهبهان در سال ۱۴۰۵-۱۴۰۴ تعداد ۸۰ نفر از مادران (۴۰ نفر مادران دارای فرزند با نیازهای ویژه و ۴۰ نفر مادران دارای فرزند عادی) به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند. برای انتخاب نمونه، مادران دارای کودکان با نیازهای ویژه به روش غیرتصادفی هدفمند و برای مادران دارای کودکان عادی نیز از روش غیرتصادفی در دسترس استفاده شد. ضمنا مادران دو گروه به لحاظ میزان تحصیلات همتاسازی شدند. ابزارهای پژوهش حاضر شامل: مقیاس فرسودگی والدینی رزکام و همکاران(۲۰۱۸)، مقیاس خستگی از شفقت عبدالله زاده رافی و همکاران (۱۴۰۱)، مقیاس احساس غم و اندوه مزمن کندال (۲۰۰۵) و مقیاس جهت گیری زندگی چانگ و همکاران(۱۹۹۷)، بوده است. در این پژوهش جهت تحلیل داده ها علاوه بر روش های آمار توصیفی نظیر بیشترین و کمترین نمره، میانگین، انحراف استاندارد، از آزمون تحلیل واریانس چندمتغیره (مانوا) نیز استفاده شده است. نتایج به دست آمده در این پژوهش نشان داد که بین مادران کودکان با نیازهای ویژه و مادران دارای کودکان عادی به لحاظ فرسودگی والدینی (۷۵۵/۹۸F= و ۰۱/۰p<)، خستگی از شفقت(۰۳۵/۹۰F= و ۰۱/۰p<)، احساس اندوه مزمن(۹۲۸/۶۰ F= و ۰۱/۰p<)، در جهت گیری زندگی خوشبینانه(۲۹۴/۸۵ F= و ۰۱/۰p<)، بدبینانه (۲۷۷/۸۳ F= و ۰۱/۰p<)، تفاوت معناداری وجود دارد. به عبارت دیگر با توجه به میانگین های دو گروه، مادران دارای کودکان با نیازهای ویژه از میزان بالاتری از فرسودگی والدینی، خستگی از شفقت، احساس اندوه مزمن و جهت گیری بدبینانه برخوردار بودند.

کلیدواژه ها:

فرسودگی والدینی ، خستگی از شفقت ، احساس اندوه مزمن و جهت گیری زندگی.