عدالت آموزشی و هوش مصنوعی: تحلیل شکاف دیجیتال در مدارس مناطق محروم

پژوهش حاضر با هدف تحلیل شکاف دیجیتال در مدارس مناطق محروم در زمینه دسترسی به هوش مصنوعی و بررسی آن برای عدالت آموزشی انجام شد. در عصر حاضر، هوش مصنوعی به عنوان یکی از فناوری های تحول آفرین، پتانسیل بالایی برای بهبود کیفیت آموزش و کاهش نابرابری های آموزشی دارد، اما دسترسی نابرابر به این فناوری می تواند شکاف دیجیتال موجود را عمیق تر کند و به افزایش نابرابری های آموزشی منجر شود. این پژوهش با روش مروری–تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ای، به بررسی ابعاد مختلف شکاف دیجیتال در مدارس مناطق محروم، عوامل موثر بر این شکاف، و راهکارهای کاهش آن پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که شکاف دیجیتال در مدارس مناطق محروم در چهار بعد اصلی قابل تحلیل است: شکاف دسترسی (نبود زیرساخت های فنی مانند اینترنت پرسرعت و دستگاه های الکترونیکی)، شکاف مهارتی (کمبود سواد دیجیتال در معلمان و دانش آموزان)، شکاف محتوایی (کمبود محتوای آموزشی مناسب و بومی سازی شده)، و شکاف انگیزشی (عدم آگاهی از مزایای هوش مصنوعی و مقاومت در برابر تغییر). عوامل اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی متعددی در ایجاد و تداوم این شکاف نقش دارند. بر اساس یافته های پژوهش، می توان نتیجه گرفت که کاهش شکاف دیجیتال در مدارس مناطق محروم نیازمند رویکردی جامع و چندوجهی است که شامل سرمایه گذاری در زیرساخت های فنی، آموزش معلمان و دانش آموزان، تولید محتوای بومی سازی شده، سیاست گذاری حمایتی، و مشارکت بخش خصوصی و جامعه مدنی می شود. این پژوهش می تواند به سیاست گذاران، برنامه ریزان آموزشی و متولیان آموزش و پرورش در طراحی راهکارهای موثر برای کاهش شکاف دیجیتال و تحقق عدالت آموزشی در عصر هوش مصنوعی کمک کند.

کلیدواژه ها:

عدالت آموزشی ، هوش مصنوعی ، شکاف دیجیتال ، مناطق محروم ، نابرابری آموزشی