نقش بازی و فعالیت های گروهی در یادگیری

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 5

فایل این مقاله در 21 صفحه با فرمت PDF و WORD قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

NHLECONF02_1690

تاریخ نمایه سازی: 18 مهر 1405

چکیده مقاله:

یادگیری به عنوان فرایندی زیست شناختی، روانی و اجتماعی، همواره در کانون توجه نظریه پردازان تربیتی قرار داشته است. با چرخش پارادایمی از رفتارگرایی به سازنده گرایی و سپس به سازنده گرایی اجتماعی، نقش تعاملات اجتماعی و فعالیت های مشارکتی در شکل گیری دانش، عمیقا بازتعریف شده است. در این میان، بازی و فعالیت های گروهی به عنوان دو مولفه بنیادین در طراحی محیط های یادگیری فعال، توانسته اند جایگاه ویژه ای در ادبیات پژوهشی تربیتی بیابند. شواهد نظری و تجربی حاکی از آن است که یادگیری و مشارکت اجتماعی نه دو فرایند مجزا، بلکه به طور متقابل سازنده یکدیگرند. پژوهش های متعدد اثربخشی بازی های آموزشی را بر پیشرفت تحصیلی، انگیزه درونی و مشارکت فراگیران تایید کرده اند؛ چنانکه رویکردهای مبتنی بر بازی با ایجاد تعامل فعال، تجربه عملی و ارتقای مهارت های تفکر انتقادی، عملکرد تحصیلی را بهبود می بخشند . در قلمرو فعالیت های گروهی، یافته ها نشان می دهند که یادگیری مشارکتی در مقایسه با روش های سنتی، بهبود معناداری در عملکرد تحصیلی و نگرش دانش آموزان ایجاد می کند . مطالعه ای تطبیقی بر روی انواع بازی های گروهی نشان داد که بازی های ورزشی موجب تقویت همکاری و مدیریت تعارض، بازی های فکری باعث بهبود تصمیم گیری جمعی، و بازی های نمایشی سبب ارتقای ابراز احساسات و همدلی می شوند . از منظر نظری، چارچوب اجتماعی فرهنگی وایگوتسکی تعامل با همسالان و بزرگسالان توانمندتر را به عنوان کاتالیزوری برای توسعه شناخت در منطقه رشد تقریبی معرفی می کند . فعالیت های گروهی از طریق ایجاد ناهم تعادلی شناختی، همیاری همتایان، و حداکثرسازی فرصت های زبانی، هم به تعمیق درک مفهومی و هم به شکل گیری مهارت های اجتماعی نظیر ارتباط، همدلی و حل مسئله جمعی می پردازند . در بستر یادگیری مبتنی بر بازی های گروهی، سازوکارهایی نظیر تعامل دیالوژیک، حمایت همسالان، حل مسئله جمعی و بازخورد گروهی به طور همزمان ابعاد شناختی و اجتماعی یادگیری را تقویت می کنند . با این حال، مرور نظام مند ادبیات موجود نشان می دهد که شکاف پژوهشی قابل توجهی در خصوص تحلیل چگونگی تعامل این دو بعد و طراحی چارچوب های نظری یکپارچه برای تبیین سازوکارهای هم افزایی بازی و فعالیت گروهی همچنان باقی است. پژوهش حاضر با روش مروری-تحلیلی و با استناد به منابع معتبر داخلی و بین المللی، به بررسی نقش بازی و فعالیت های گروهی در یادگیری می پردازد و تلاش می کند چارچوبی تحلیلی برای فهم تعامل این دو مولفه ارائه دهد.

نویسندگان

حمید بلوچ

فوق دیپلم تربیت بدنی، دانشگاه تربیت معلم شهید دکتر آیت نجف آباد

مریم شوریدگان

دانشجوی کارشناسی آموزش ابتدایی، دانشگاه فرهنگیان پردیس فاطمه الزهرا بندرعباس

فاطمه شیروانی

کارشناسی علوم تربیتی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد مرودشت

زلیخا ارباب

کارشناسی دینی و عربی، دانشگاه آزاد اسلامی