بررسی رابطه اختلالات یادگیری با عملکرد تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی با نقش میانجی خودتنظیمی و انگیزش و حمایت معلم

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه اختلالات یادگیری با عملکرد تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی با نقش میانجی خودتنظیمی، انگیزش و حمایت معلم انجام شد. اختلالات یادگیری یکی از شایع ترین اختلالات عصبی-رشدی در دوره ابتدایی است که با نقص در فرایندهای روان شناختی مرتبط با ادراک و استفاده از زبان گفتاری و نوشتاری همراه است و می تواند عملکرد تحصیلی دانش آموزان را به طور قابل توجهی تحت تاثیر قرار دهد. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دوره ابتدایی شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ بود که از میان آن ها ۳۲۰ دانش آموز با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه اختلالات یادگیری، مقیاس راهبردهای یادگیری خودتنظیمی، پرسشنامه انگیزش تحصیلی، پرسشنامه درک حمایت معلم و معدل تحصیلی دانش آموزان بود. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها نشان داد که بین اختلالات یادگیری و عملکرد تحصیلی رابطه منفی و معنادار وجود دارد. همچنین خودتنظیمی، انگیزش تحصیلی و حمایت معلم به عنوان متغیرهای میانجی، رابطه بین اختلالات یادگیری و عملکرد تحصیلی را به طور معناداری تعدیل می کنند. به این معنا که دانش آموزان دارای اختلال یادگیری که از سطوح بالاتری از خودتنظیمی، انگیزش و حمایت معلم برخوردارند، عملکرد تحصیلی بهتری نشان می دهند. نتایج این پژوهش بر اهمیت تقویت مهارت های خودتنظیمی، افزایش انگیزش تحصیلی و ارائه حمایت های معلمی در بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان دارای اختلال یادگیری تاکید می کند

کلیدواژه ها:

اختلالات یادگیری ، عملکرد تحصیلی ، خودتنظیمی ، انگیزش تحصیلی ، حمایت معلم.