اختلالات یادگیری در دوره ابتدایی: شناسایی زودهنگام و مداخلات آموزشی

اختلالات یادگیری خاص به عنوان گروهی از نارسایی های عصب شناختی تحولی، تاثیر عمیقی بر عملکرد تحصیلی، رشد شناختی و سلامت روانی دانش آموزان در دوره ابتدایی بر جای می گذارند. این اختلالات شامل سه حوزه اصلی خوانش پریشی (دیسلکسی)، محاسبه پریشی (دیسکلکولیا) و دست خط پریشی و اختلال بیان مکتوب (دیسگرافیا) می باشند که با وجود هوشبهر طبیعی و برخورداری از امکانات آموزشی مناسب در کودکان بروز می کنند. هدف از پژوهش حاضر، تبیین یک چارچوب جامع روانشناختی برای شناساگری زودهنگام و ارائه شیوه های مداخله آموزشی ساختاریافته در مدارس ابتدایی است. این مقاله با بهره گیری از رویکرد کیفی و مروری بر یافته های علمی پژوهشی معتبر، نشان می دهد که پایه های اول و دوم ابتدایی پنجره طلایی برای شناسایی این نارسایی ها محسوب می شوند. نتایج نشان می دهد که به کارگیری روش های چندحسی (مانند الگوی فرنالد و اورتون-گیلینگهام)، مداخلات عینی و دست کاریمحور (مدل سه مرحله ای عینی-تصویری-انتزاعی)، و تمرینات یکپارچگی حسی-حرکتی در قالب برنامه مداخله فردی، به طور معناداری باعث بهبود کارکردهای شناختی و کاهش اضطراب تحصیلی دانش آموزان می گردد. همچنین، تحلیل چالش های اجرایی در نظام آموزشی ایران اهمیت بازنگری در برنامه های تربیت معلم، هنجاریابی بومی ابزارهای سنجش و مقابله با پدیده برچسب زنی اجتماعی را آشکار می سازد.

کلیدواژه ها:

اختلالات یادگیری خاص ، دیسلکسی ، دیسکلکولیا ، دیسگرافیا ، شناساگری زودهنگام ، مداخلات آموزشی ، برنامه مداخله فردی.