بررسی نقش گیرنده های گاباارژیک، کانابینوئیدرژیک و نیتریک ارژیک بر اثرات ضد دردی گلایسیریزین در مدل درد ناشی از اسید استیک در موش

درد ناشی از آسیب حسی و بافتی و گیرنده های درد است. این مطالعه با هدف تعیین بررسی نقش گیرنده های گاباارژیک، کانابینوئیدرژیک و نیتریک ارژیک بر اثرات ضد دردی گلایسیریزین در مدل درد ناشی از اسید استیک در موش آزمایشگاهی انجام شد. اولین آزمایش شامل تزریق داخل صفاقی سالین، گلایسیریزین (۴۰، ۸۰ و ۱۶۰ میلی گرم بر کیلوگرم) و مورفین (۵ میلی گرم بر کیلوگرم) بود. لازم به ذکر است که موش ها یک بار در روز به مدت ۷ روز گلایسیریزین دریافت کردند، در حالی که مورفین تنها ۳۰ دقیقه قبل از آزمایش تزریق شد. در آزمایش دوم، موش ها به صورت داخل صفاقی سالین، گلایسیریزین (۱۶۰ میلی گرم بر کیلوگرم) یک بار در روز به مدت ۷ روز، نالوکسان (۲ میلی گرم بر کیلوگرم) و ترکیبی از نالوکسان و گلایسیریزین تزریق کردند. آزمایش های ۳-۶ الگوی مشابهی را دنبال کردند، با موش ها فلومازنیل (۵ میلی گرم/کیلوگرم)، L-NAME (۱۰ میلی گرم/کیلوگرم)، ۲-AG (۲ میلی گرم/کیلوگرم)، و CB-۶۵ (۲ میلی گرم/کیلوگرم)، به جای نالوکسان. ، به ترتیب. پس از آن، تست رایت برای اندازه گیری پاسخ درد، به کار گرفته شد. بر اساس یافته ها، گلایسیریزین (۸۰ و ۱۶۰ میلی گرم بر کیلوگرم)، زمان تاخیر را به طور چشمگیری افزایش داد (۰۵/۰ P <). درد با تجویز گلایسیریزین قبل از نالوکسان به طور معنی داری کاهش یافت (۰۵/۰P <). تجویز گلایسیریزین قبل از فلومازنیل باعث کاهش معنی داری درد شد (۰۵/۰P <). پیش درمان درمان با گلایسیریزین قبل از L-NAME منجر به افزایش قابل توجهی در درد شد (۰۵/۰ P <). پیش درمان درمان با گلایسیریزین قبل از L-NAME منجر به افزایش قابل توجهی در درد شد (۰۵/۰P <). پیش درمان درمان با گلایسیریزین قبل از ۲-AG منجر به افزایش قابل توجهی در درد شد (۰۵/۰P <). این یافته ها نشان می دهد که فعالیت ضددردی گلایسیریزین از طریق سیستم اوپیوئیدرژیک، کانابینوئیدرژیک و نیترژیک در موش انجام می شود.

کلیدواژه ها:

ضد درد ، آنتی اکسیدان ، گلایسیریزین ، درد التهابی ، موش