بررسی اثر اسانس گل محمدی بر سلول های بنیادی عصبی تیمار شده با اتانول در محیط اکسیداتیو

وجود سلول های بنیادی پیش ساز عصبی (Neural Progenitor Cells) در مغز بالغین، امید به درمان بیماری های عصبی دژنراتیو مانند پارکینسون، آلزایمر و ام اس را افزایش داده است. از طرفی کمک به تسریع تکثیر و تمایز این سلول ها با دیدگاه درمانی، رویکرد درمانی امیدبخش محسوب می شود. گل محمدی به دلیل داشتن ترکیبات فلاونوئیدی، اثرات ترمیمی، مهاری و حفاظتی بر آسیب های عصبی و استرس اکسیداتیو دارد. هدف ما، بررسی اثرات تمایزی، محافظت نورونی و نورودژنراتیو اسانس گل محمدی بر سلول های پیش ساز عصبی (NPC) در شرایط آزمایشگاهی مواجهه با اتانول بود. بدین منظور ابتدا، سلول های پیش ساز عصبی از نوزاد موش صحرایی نژاد Wistar استخراج و کشت داده شدند. در ادامه، دوز موثر اتانول و اسانس گل محمدی با استفاده از تکنیک MTT و تمایز عصبی به صورت خود به خودی و با حذف فاکتور های رشد، ارزیابی رادیکال های آزاد (Reactive Oxygen Species) انجام گرفت. نتایج حاکی از افزایش میزان تمایز نورونی در مقایسه با تمایز گلیالی بود. میزان رادیکال های آزاد در اثر فعالیت آنتی اکسیدانی اسانس در گروه تیمار با اسانس نسبت به گروه کنترل دارای کاهش معنی دار می باشد. بنظر می رسد در حضور اسانس اثر تخریبی اتانول کاهش یافته است و اسانس دارای اثرات محافظتی و نورروپروتکتیو بوده و می تواند شرایط آسیب اعمال شده در شرایط آزمایشگاهی را تعدیل و اختلال عملکرد سیستم عصبی به دنبال تولید رادیکال های آزاد را بهبود بخشد.

کلیدواژه ها:

اسانس گل محمدی ، سلول پیش ساز عصبی ، اتانول ، استرس اکسیداتیو ، آنتی اکسیدان