تاثیر گزارشگری پایداری بر ساختار سرمایه شرکت ها

هدف: پژوهش حاضر به بررسی تاثیر گزارشگری پایداری بر ساختار سرمایه شرکت ها می پردازد. این پژوهش از لحاظ هدف، کاربردی بوده و از بعد روش شناسی همبستگی از نوع علی (پس رویدادی) است. برای اندازه گیری متغیر گزارشگری پایداری از بازبینه یوهان و همکاران (۲۰۱۷) استفاده شده و برای اندازه گیری متغیر ساختار سرمایه و متغیر کنترلی های این پژوهش از فرمول های که در بخش تعاریف عملیاتی متغیرها آورده شده استفاده می شود. روش: جامعه ی آماری این پژوهش شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران است و با استفاده از روش نمونه گیری حذفی سیستماتیک، ۱۳۸ شرکت را به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شد و در دوره ی زمانی ۵ساله بین سال های ۱۳۹۷ تا ۱۴۰۱ مورد بررسی قرار گرفتند. از روش کتابخانه ای برای جمع آوری اطلاعات استفاده شد و داده های مربوط به اندازه گیری متغیرها از طریق نرم افزار ره آورد نوین و سایت کدال و صورت های مالی و گزارش های هیئت مدیره شرکت ها جمع آوری شده و برای محاسبات اولیه از نرم افزار اکسل استفاده شد و برای آزمون فرضیه های پژوهش از نرم افزار استاتا استفاده شده است. یافته ها: نتایج به دست آمده از این پژوهش نشان می دهد که گزارشگری پایداری بر ساختار سرمایه شرکت ها تاثیر معکوس دارد، بعد اجتماعی گزارشگری پایداری بر ساختار سرمایه شرکت ها تاثیر ندارد، بعد زیست محیطی گزارشگری پایداری بر ساختار سرمایه شرکت ها تاثیر معکوس دارد و بعد اقتصادی گزارشگری پایداری بر ساختار سرمایه شرکت ها تاثیر معکوس دارد. نتیجه گیری: نتایج پژوهش نشان داد گزارشگری پایداری با ارتقای شفافیت در ابعاد اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی، بر ساختار سرمایه شرکت ها اثرگذار است. این نوع گزارشگری با افزایش اعتماد سرمایه گذاران، بهبود عملکرد مالی و محیطی، تقویت مزیت رقابتی و هدایت سرمایه گذاری به سمت فعالیت های پایدار، زمینه دستیابی به سودآوری و ارزش آفرینی بلندمدت را برای شرکت ها فراهم می کند.

کلیدواژه ها:

گزارشگری پایداری شرکتی ، ساختار سرمایه.