بررسی رابطه بین رشد و سودآوری با توجه به نقش چسبندگی هزینه به عنوان یک بدهی استراتژیک

هدف: در چارچوب نظری حسابداری مدیریت، یکی از مفروض ها اساسی، تناسب تغییرات هزینه ها با سطح فعالیت است؛ با این حال، ادبیات نوین حسابداری با طرح مفهوم چسبندگی هزینه ها نشان می دهد که واکنش هزینه ها به افزایش فعالیت، شدیدتر از واکنش آن ها به کاهش فعالیت است. این عدم تقارن رفتاری می تواند به عنوان نوعی بدهی استراتژیک، بر کارایی تصمیم گیری مدیریتی، تداوم سودآوری و خلق ارزش برای سهامداران اثرگذار باشد. از این رو، هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین رشد و سودآوری با توجه به نقش چسبندگی هزینه ها به عنوان یک بدهی استراتژیک در شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران است. روش: جامعه آماری پژوهش شامل شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران بوده و نمونه آماری شامل ۱۰۵ شرکت طی دوره زمانی ۱۳۹۶ تا ۱۴۰۲ می باشد که با استفاده از روش حذفی سیستماتیک انتخاب شده اند. برای آزمون فرضیه ها از روش رگرسیون چندمتغیره مبتنی بر داده های ترکیبی استفاده شده است. یافته ها: نتایج پژوهش نشان می دهد که بین رشد و سودآوری رابطه مثبت و معناداری وجود دارد و همچنین چسبندگی هزینه ها تاثیر منفی و معناداری بر سودآوری دارد. با این حال، نتایج حاکی از آن است که چسبندگی هزینه ها نقش تعدیل گر معناداری در رابطه بین رشد و سودآوری ایفا نمی کند. نتیجه گیری: در تفسیر این نتایج می توانبیان کرد، شرکت هایی که توانایی حفظ و توسعه روند صعودی فروش خود را دارند، معمولا از ثبات مالی و سودآوری بالاتری برخوردار می شوند و عملکرد مطلوب تری در بلندمدت نشان می دهند.

کلیدواژه ها:

رشد شرکت ، سودآوری ، چسبندگی هزینه.