بررسی رابطه بین هوش معنوی و رضایت از زندگی در والدین دارای فرزندان با نیازهای ویژه شهر بابل عراق

زمینه و هدف: براساس پژوهش های مختلف، هوش معنوی ارتباط نزدیکی با رضایت از زندگی دارد. رضایت از زندگی معیاری از رفاه ذهنی است که احساسات و نگرش های فرد را به زندگی در بازه زمانی مشخصی ارزیابی می کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین هوش معنوی و رضایت از زندگی در والدین دارای فرزندان با نیازهای ویژه در شهر بابل عراق انجام شد. مواد و روش ها: نوع پژوهش توصیفی هم بستگی و جامعه آماری شامل ۳۴۰ خانوار از والدین دارای کودک با نیازهای ویژه در شهر بابل بود و نمونه ای متشکل از ۶۲ زن و ۳۸ مرد و جمعا ۱۰۰ نفر (اعم از مادران و پدران) به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسش نامه هوش معنوی و پرسش نامه رضایت از زندگی بود. تحلیل آماری داده ها در دو سطح توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و استنباطی (رگرسیون خطی) انجام گرفت. یافته ها: نتایج نشان داد میانگین متغیر هوش معنوی برابر (۲۵/۶۰=M) و میانگین متغیر رضایت از زندگی برابر (۸۱/۱۸=M) بود. نتایج تحلیل داده ها نشان داد که بین ابعاد هوش معنوی و رضایت از زندگی در والدین دارای فرزندان با نیازهای ویژه (۳۳/۰=B) رابطه مثبت و معنادار وجود دارد و تقریبا (۱۱/۰=R۲) تغییرات مشاهده شده در رضایت از زندگی توسط متغیر هوش معنوی توجیه می شود. همچنین، همه ابعاد هوش معنوی قابلیت پیش بینی رضایت از زندگی در والدین دارای فرزند با نیازهای ویژه را دارند. بیشترین وزن مربوط به مولفه تفکر انتقادی وجودی به میزان ۲۵۷/۰=B بود. نتیجه گیری: برطبق نتایج، با افزایش هوش معنوی، میزان رضایت از زندگی افزایش می یابد. لذا، پیشنهاد می شود سازمان حمایت از کودکان با نیازهای ویژه در شهر بابل، کارگاه های آموزشی برای افزایش رضایت از زندگی و هوش معنوی برای والدین دارای کودکان با نیازهای ویژه برگزار کند.

کلیدواژه ها:

Children with Special Needs ، Life Satisfaction ، Parents ، Spiritual Intelligence ، هوش معنوی ، رضایت از زندگی ، والدین ، کودکان با نیازهای ویژه