درهم تنیدگی رئالیسم و سوررئالیسم در ساختار روایی «دره ی مهرگیا»

برخی متون روایی با تلفیق ویژگی های روایت شناختی مکاتب ادبی گوناگون، مرزهای تثبیت شده ی سبک شناختی را درهم می شکنند. این آثار با بهره گیری از تکنیک های متنوع روایی، ساختاری چندلایه و پویا از روایت ارائه می دهند و خواننده را به بازخوانی پیوسته ی معنا وامی دارند. داستان «دره ی مهرگیا» از جمله آثاری است که این درهم تنیدگی سبکی را به خوبی بازتاب می دهد. در این اثر، مولفه های رئالیستی، با نمایش دقیق زندگی روزمره و بازنمایی واقعیت های اجتماعی و تاریخی، بستری برای باورپذیری روایت فراهم می کنند؛ درحالی که عناصر سوررئالیستی، از طریق زمان پریشی، رویاگونگی و تعلیق در منطق روایی، فضای داستان را به سوی تجربه ای ذهنی و وهم آلود سوق می دهند و منطق روایی را به چالش می کشند. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و با تکیه بر ابزارهای روایت شناسی، به بررسی سازوکارهای این دوگانگی سبکی و تعامل آن ها در ساختار روایت می پردازد. نتایج پژوهش نشان می دهد که دره ی مهرگیا با بهره گیری از تلفیق خلاقانه ی رئالیسم و سوررئالیسم، ساختاری روایی خلق می کند که در آن، مرز میان واقعیت و خیال از میان برداشته می شود و جهانی روایی پدید می آید که با وجود ریشه داشتن در تاریخ و جغرافیای عینی، بر تجربه ای ذهنی استوار است. این همزیستی دو سبک، روایت را به بستری برای تفسیر چندلایه و چالش برانگیز از انسان، تاریخ و ذهن بدل می کند.

کلیدواژه ها:

روایت شناسی ، رئالیسم ، سوررئالیسم ، دره ی مهرگیا ، تلفیق سبکی