تحلیل مولفه های سوررئالیستی شعر نیما یوشیج

سوررئالیسم یا فراواقع گرایی واکنشی عصیانی علیه ویرانگری های جنگ جهانی اول بود و مهم ترین خواست آن، تلاش برای رجوعی دوباره به درون آدمی و بازشناخت ظرفیت های نهان آن در خلق آثار ادبی و هنری است، نیما یوشیج، پدر شعر نو فارسی، نخستین کسی است که در شعر معاصر به این شیوه، نیم نگاهی داشته و مولفه های سوررئالیستی را در شعر او می توان ردیابی نمود. گرچه این شیوه در شعر نیما، جریانی حاشیه ای به شمار می رود، اما پژوهش حاضر با بررسی مجموعه اشعار نیما به این نتیجه رسیده است که نیما از نخستین شعرهایش(افسانه و ای شب) تا واپسین آثارش(شب است و ری را) همواره به این مکتب و جریان فکری، متمایل بوده است. حضور مولفه هایی چون امر شگفت و جادو، خواب و رویا، بر هم زدن روابط علی و معلولی و تکیه بر امر تصادفی، فروپاشی فرم و تحریف عمدی مقیاس ها، زیبایی تشنج زا، تناقض و ... در شعر نیما، صحت این مدعا را اثبات می کنند.

کلیدواژه ها:

سوررئالیسم ، نیما یوشیج ، مولفه های سوررئالیستی ، مجموعه اشعار ، جریان حاشیه ای