تحلیل تطبیقی مولفه های اجتماع پذیری در پیاده راه های شهری بافت سنتی و جدید مطالعه موردی: ارگ تبریز و شهریار باغمیشه

تعاملات اجتماعی و اجتماع پذیری در فضاهای شهری به علت تعامل فرمال، معنایی و عملکرد انسان با محیط، یکی از نخستین گام های درک خوشایندی فضا توسط شهروندان می باشد. اجتماع پذیری از جمله عواملی است که می تواند در احیای حیات مدنی، چه در بافت های سنتی و چه در بافت های جدید شهری، نقش موثری ایفا کند. فضاهای پیاده محور با ایجاد بستری مناسب برای حضور شهروندان، تعاملات اجتماعی و افزایش همبستگی اجتماعی، زمینه ارتقای کیفیت زندگی شهری را فراهم می کنند. در این راستا، اجتماع پذیری یکی از مفاهیم بنیادین در طراحی فضاهای شهری به ویژه پیاده راه ها به شمار می رود. پاسخ به نیازهای اجتماعی انسان، مستلزم وجود مکان هایی تعریف شده است که روابط اجتماعی و فرهنگی میان گروه های مختلف مردم را تسهیل کنند.توجه به ابعاد اجتماعی فضا و بررسی ارتباط کیفیت های کالبدی با مفاهیم اجتماعی، از جمله اجتماع پذیری، نقش بسزایی در موفقیت فضاهای عمومی دارد. هدف این پژوهش، مقایسه تطبیقی پیاده راه ها در بافت های سنتی و جدید شهر تبریز از منظر مولفه های اجتماع پذیری، براساس دیدگاه شهروندان است. روش تحقیق از نوع توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر داده های میدانی و پیمایشی است. جامعه آماری شامل ۳۶۰ نفر از شهروندان، گردشگران، کسبه و رهگذران بوده که با استفاده از پرسشنامه ساختاریافته، اطلاعات مورد نیاز گردآوری شده است. همچنین از مصاحبه نیمه ساختاریافته با خبرگان، آزمون آماری T مستقل و تحلیل SWOT برای تحلیل داده ها استفاده شده است. ابزار تحقیق از طریق آزمون آلفای کرونباخ (۰.۸۲) و تایید ۵ تن از اساتید خبره احراز گردید که در نهایت یافته های پژوهش منجر به ارائه راهکارهایی جهت ارتقای کیفیت اجتماع پذیری شده است

کلیدواژه ها:

پیاده راه ، اجتماع پذیری ، پیاده محور ، بافت جدید ، بافت سنتی