تاب آوری و پایداری

مفاهیم تاب آوری و پایداری طی پنج دهه گذشته به عنوان دو چارچوب نظری تاثیرگذار در مطالعات محیط زیست مطرح شده اند. این مقاله به مروری جامع بر ادبیات پایه ای که این مفاهیم را شکل داده، پرداخته و ریشه های فکری، توسعه نظری و تحول مفهومی آن ها را بررسی می کند. تاب آوری که در ابتدا توسط Holling در دهه ۱۹۷۰ به عنوان تاب آوری اکولوژیک معرفی شد، امروزه به چارچوبی چندبعدی تبدیل شده که شامل تفکر نظام های اجتماعی-اکولوژیک نیز می شود. پایداری، که ریشه در مطالعات توسعه و اخلاق محیط زیستی دارد، راهنمایی تجویزی برای مدیریت بلندمدت محیط زیست ارائه می کند. با بررسی آثار برجسته و مشارکت های نظری کلیدی، این مرور نشان می دهد که این مفاهیم، با وجود نشات گیری از سنت های فکری متفاوت، رویکردهایی مکمل و درعین حال متمایز برای درک سیستم های پیچیده محیط زیستی ارائه می کنند. تحلیل حاضر، مباحث نظری جاری درباره تعاریف، روش های ارزیابی و کاربردهای عملی را روشن می سازد و پیشرفت های اخیر در چارچوب های تلفیقی که فهم توصیفی را با اهداف تجویزی ترکیب می کنند، برجسته می کند. این مرور پایه ای به درک مفهومی شفاف تر کمک کرده و مسیر توسعه نظری آینده در مطالعات محیط زیست را مشخص می کند.

کلیدواژه ها:

مدیریت محیط زیست ، تاب آوری سیستم ها ، توسعه پایدار ، حکمرانی و سیاست گذاری ، نظام های اجتماعی- اکولوژیک