<span lang="FA">شناسایی شاخص های معماری بومی در راستای طراحی اکوکمپ بیابانی با رویکرد توسعه ژئومورفوتوریسم در اقلیم گرم وخشک

گردشگری به عنوان یکی از صنایع پویا و اثرگذار جهان، نقش مهمی در توسعه اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی ایفا می کند. با وجود ظرفیت های غنی اقلیم گرم و خشک ایران، کمبود الگوهای بومی در طراحی اقامتگاه های پایدار مانعی در بهره برداری از توان های ژئومورفولوژیکی و گردشگری طبیعی به شمار می رود. پژوهش حاضر با هدف شناسایی شاخص های معماری بومی در اقلیم گرم و خشک و ارائه راهکارهایی برای طراحی اکوکمپ های منطبق با رویکرد ژئومورفوتوریسم انجام شده است. این مطالعه از نوع کیفی و بر پایه روش مرور دامنه ای است که طی آن، منابع علمی داخلی و خارجی در بازه زمانی ۲۰۰۸ تا ۲۰۲۵ با استفاده از کلیدواژه های منتخب جست وجو، غربال و تحلیل محتوایی شدند. یافته ها نشان می دهد که بهره گیری از مصالح بومی، فرم های درون گرا، عناصر اقلیمی مانند بادگیر و حیاط مرکزی و استفاده از انرژی های تجدیدپذیر از مهم ترین شاخص های طراحی اکوکمپ های پایدار در مناطق گرم و خشک اند. نوآوری این پژوهش در تلفیق مفاهیم معماری بومی، پایداری زیست محیطی و ژئومورفوتوریسم برای ارائه چارچوبی بومی در طراحی اکوکمپ های کویری است. نتایج به دست آمده می تواند به عنوان مبنایی برای تدوین دستورالعمل های طراحی اقامتگاه های پایدار و توسعه گردشگری طبیعی در ایران به کار رود.

کلیدواژه ها:

معماری بومی ، اقلیم گرم وخشک ، اکوکمپ بیابانی ، ژئومورفوتوریسم