بررسی زمان در داستان آیینی دخیل عشق از دیدگاه ژرار ژنت

رمان دخیل عشق اثر مریم بصیری، نمونه ای برجسته و تاثیرگذار از ادبیات آیینی معاصر است که با بهره گیری خلاقانه از ساختار زمان روایی، به بازنمایی عمیق باورهای دینی، تجربه های معنوی و مناسک مذهبی شخصیت ‎های داستان می پردازد. این پژوهش با رویکرد توصیفی - تحلیلی و مبتنی بر نظریه زمان ژرار ژنت، سه مولفه کلیدی نظم، تداوم و بسامد را از این رمان آیینی تحلیل می کند. داده های تحقیق از تحلیل متن داستان استخراج شده و یافته ها نشان می دهد که نویسنده با انواع زمان پریشی اعم از گذشته نگری ، آینده نگری، تلخیص، حذف و تکرارهای مفهومی و عاطفی، ساختاری چندلایه و معناگرا و پویا خلق کرده است. نتایج پژوهش تاکید می کند که زمان در این اثر صرفا بستر روایت نیست، بلکه عاملی بنیادین در تولید معنا، تعمیق فضای آیینی و ایجاد پیوند احساسی میان مخاطب و متن است. این مقاله الگویی برای تحلیل روایت های آیینی در چارچوب روایت ساختارگرا معرفی می نماید و در نهایت نشان می دهد که عنصر زمان در داستان های آیینی نه تنها نقش ساختاری بلکه نقش معنابخشی را تولید می کند.

کلیدواژه ها:

ادبیات آیینی ، زمان روایی ، ژرار ژنت ، دخیل عشق ، مریم بصیری