طراحی الگوی حکمرانی فرهنگی: مطالعه تطبیقی سیاست های فرهنگی ایران و فرانسه

تدوین خط مشی فرهنگی یک سیاست گذاری کلان است که نقش قابل اعتنایی جهت نیل به مصالح و منافع عمومی ایفا می کند؛ بنابراین پژوهش حاضر با هدف ارائه الگوی خط مشی گذاری فرهنگی انجام شده است. پژوهش حاضر با روش آمیخته (کیفی کمی) انجام شد. جامعه آماری در بخش کیفی شامل مجریان و خبرگان سیاست گذاری فرهنگی بود که با استفاده از نمونه گیری هدفمند، ۱۷ نفر تا دستیابی به اشباع نظری انتخاب شدند. در بخش کمی، جامعه آماری شامل کارشناسان سیاست گذاری فرهنگی کشور بود که بر اساس تحلیل توان و با روش نمونه گیری تصادفی ساده، ۷۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل مصاحبه نیمه ساختاریافته و پرسشنامه بود. داده ها با استفاده از تحلیل محتوا، مدل سازی ساختاری تفسیری (ISM) و مدل سازی معادلات ساختاری مبتنی بر حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) تحلیل شدند. میزان تاثیر آموزش و تربیت نیروی انسانی در حوزه فرهنگ بر خط مشی گذاری فرهنگی ۳۳۴/۰ و میزان تاثیر سیاست های فرهنگی ۶۱۰/۰ به دست آمده است. به طورکلی ضریب تعیین خط مشی گذاری راهبردی فرهنگی ۸۴۳/۰ محاسبه شده است که مقدار قابل اعتنایی است. نتایج نشان داده است ظرفیت تعامل بین المللی بر نظام خط مشی گذاری تاثیر دارد. این نظام از طریق برگزاری جشنواره های فرهنگی و ارزیابی خط مشی موجب افزایش رایزنی های فرهنگی می شود. به این ترتیب می توان با بهبود سیاست های فرهنگی و آموزش و تربیت نیروی انسانی در حوزه فرهنگ به خط مشی گذاری راهبردی فرهنگیپرداخت.

کلیدواژه ها:

خط مشی گذاری فرهنگی ، سیاست های تطبیقی ، رویکرد تطبیقی