نقش شعر معاصر در حفاظت از میراث ناملموس فرهنگی(ICH) ایران؛ (مطالعه موردی نیما یوشیج، سهراب سپهری و قیصر امین پور)

در جهان معاصر، شتاب فزاینده فرهنگی، اجتماعی و تهدید ناشی از جهانی شدن، میراث ناملموس فرهنگی کشورها را، در معرض فراموشی قرار داده است؛ لذا این پژوهش، به بررسی نقش برجسته شعر فارسی معاصر در بازنمایی، بازتولید و حفاظت از عناصر میراث فرهنگی ناملموس ایران، با تمرکز بر اشعار «نیما یوشیج، سهراب سپهری و قیصر امین پور» می پردازد و ازآنجاکه شعر فارسی دوره معاصر، از مهم ترین ابزارهای حفظ و بازنمایی هویت ایرانی به شمار می روند. روش شناسی این پژوهش، با رویکرد کیفی و تحلیل محتوای تفسیری و با جمع آوری داده ها از طریق اسنادی و کتابخانه ای، موردمطالعه قرار گرفت. مراحل کدگذاری باز و محوری، منجر به شناسایی مقولاتی چون بازآفرینی اساطیر و فولکلور، حفظ گویش و زبان های محلی و بیان مفاهیم زیست محیطی و... شد. یافته ها نشان می دهد، نیمایوشیج با احیای زبان و فرهنگ بومی و روستایی، سهراب سپهری با بازتاب میراث عرفانی و فلسفی شرق و قیصر امین پور با تقویت هویت فرهنگی و ملی، هریک در حفظ و انتقال مولفه های میراث فرهنگی ایران نقش داشته اند. نتایج پژوهش بیانگر آن است که شعر فارسی معاصر، فراتر از کارکرد زیبایی شناختی، می تواند، بستری برای بازتولید و حفظ ارزش های ناملموس فرهنگی باشد.

کلیدواژه ها:

معاصر ، میراث ناملموس ، شعر ، حفاظت ، نیمایوشیج ، سهراب سپهری ، قیصرامین پور